خود ارضایی ذهنی با فیلم‌های انگیزشی و موفقیتی

این جستار نیاز به بازنگری دارد. گرچه در نوشته گفته‌ام که فیلم‌های انگیزشی آن‌هم زیاد موجب زوال انگیزه و پیشرفت می‌شود. با اینحال تاکید می‌کنم که انگیزه، موفقیت و شادابی یکی از عوامل پیشرفت، رضایت و حس خوب در زندگیست. و من اصلا مخالف آن نیستم بلکه بیشتر از هرکسی موافقم و در این مورد تجربه‌های خوبی هم دارم.

خود ارضایی ذهنی با فیلم‌های انگیزشی و موفقیتی

دوست خوبم سلام؛

 

قبل از اینکه گاردت را تبدیل به مشت‌های آهنین کنی و بر سر صورت من بکوبی ادامهٔ این نامه را بخوان.
من نه تنها مخالف موفقیت و انگیزه داشتن نیستم، تازه خیلی هم دوست دارم. اما هر چیزی که از حد گذشت، خفگی و فرو رفتن در توهم می‌آورد.
بله سخن داریم، حدیث داریم، نمی‌دانم تحقیق داریم و هزاران چیز دیگر که همگی می‌گویند: زیادی کار خوب کردن تنها چیزی است که ایرادی ندارد. یعنی زیاده‌روی در کار نیک، بد که نیست هیچ، خوب هم هست.

من هم کاملا موافقم.

اما آیا موفقیت و انگیزش چیزهای خوبی هستند؟ یا بدند؟
راستش نه خوبند نه بد. موفق شدن یک حرکت است، یک دستاورد، یک نتیجه. انگیزه هم یک وسیله است برای پیشرفت.

اینطور تصور کن، هیتلر انسان موفقی بود اما آیا انسان خوبی بود؟ عقیم سازی ضعیفان کار خوبی بود یا سوزاندن آدم‌ها؟ حمله و کشت و کشتار و تجاوز به زن‌ها و بچه‌ها چطور؟ در هر جنگی هست بی‌خودی طفره نرویم و بگوییم این داشت آن یکی نداشت. همهٔ جنگ‌ها داشتند و دارند. دستاورد کثیف بشری است. همین کافی بود که بدانی انسان موفق دلیل بر خوبی نیست. هیتلر، چنگیز و هزاران هزار نفر دیگر از این‌ها در طول تاریخ به هدفشان رسیدند و موفق شدند.

دیدی؟

از طرفی انگیزش هم نمی‌تواند خوب یا بد باشد. فقط خیلی ساده بگویم در یک جمله: انگیزه قتل!

یکی جهان را به صلح می‌کشاند و ایستادگی می‌کند حتی تا پای جنگ (متاسفانه گذری نیست بعضی اوقات). دیگری جنگ می‌کند و دنیا را بهم می‌ریزد.
یکی انگیزه عشق‌ورزی دارد دیگری انگیزه سواستفاده.

تا دلت بخواهد برایت مثال دارم و تو هم تا من دلم بخواهد می‌توانی مثال بیاوری.

اما چرا فیلم‌ها، حرف‌ها و چیزهای انگیزشی و موفقیتی باعث خودارضایی ذهن می‌شوند؟
مخصوصا فیلم‌ها.

تصور کن یک فیلم موفقیتی و انگیزشی می‌بینی. یک آدم بیچاره که با ورزش کردن و تلاش به جایی می‌رسد، دیگری بخاطر تلاش در راه کسب و کار از فقر با هزاران بلایی که سرش می‌آید نجات پیدا می‌کند.

 

این داستان را تصور کن:
سارا به خاطر مشکلات مالی و خانواده فقیرش در یک خیاطی کار می‌کند. چندبار اخراج می‌شود و در نهایت در یک تولیدی مشغول می‌شود. بعد از مدتی با پسری آشنا می‌شود و ازدواج می‌کند اما پسر خیانت می‌کند و سارا شکسته‌تر از همیشه بعد از طلاق دوباره به خانهٔ فقیرانه‌اش بر می‌گردد. این بار تصمیم می‌گیرد و از همان اتاق کوچک یک تولیدی راه می‌اندازد. یک سال اول با هزاران سختی حتی با خوردن نان خشک و آب سر می‌کند. از سال دوم کم کم وضعش بهتر می‌شود.
حالا هفت سال گذشته و سارا نه تنها چند تولیدی دارد بلکه یک زندگی لوکس و زیبا برای خودش دارد. به هیچ‌کس نیاز ندارد و خواهر و مادرش در رفاه کامل کنارش هستند. حالا او زندگی می‌کند.

 

حس خوبی داری؟
ذهنت احساس می‌کند چون تو هم می‌توانی. تو هم این حق را داری. تو باید این حق را بگیری.
حالا فیلمش را می‌بینی و حست دوچندان می‌شود.

 

چطوره فیلم بعدی را هم ببینی؟ اینبار همین داستان برای علی اتفاق می‌افتد که بعد از خیانت زن‌اش از یک اغذیه خانگی به رستوران می‌رسد.

 

داستان و فیلم بعدی را تصور کن که یک پسر از فقر در ورزش موفق می‌شود و زندگی خودش و مادرش را عوض می‌کند.

 

فیلم بعدی و بعدی و بعدی.

 

همین گفتنش هم ذهنت را خسته کرد. چون عملی انجام نشد. تو فقط ذهنت را پر کردی و پر کردی تا انرژی کاملش گرفته شد و حس خوبی هم معمولا داری.
اما بعد از چند ساعت و در بهترین حالت چند روز بعد بیمارگونه یک گوشه‌ای و حوصله خودت هم نداری.
خیلی حس آشنایی هست، می‌دانم من هم این‌ها را خوب طی کردم حتی خیلی بدتر. من هم همین مشکل را داشتم.

 

اما حالا ترجیح می‌دهم که کاری کنم و شکست بخورم، اصلا شکست چیه، ببازم. صفر بشم باز هم، که چندین بار شده‌ام. اما دیگر به این خودارضایی ذهنی رضایت نخواهم داد.

 

این خودارضایی‌های ذهنی تو را تنها می‌کند. به جای انگیزه گرفتن از طبیعت، از دوستان. به جای ساختن یک گروه دوستی خوب که هم را پشتیبانی مثبت کنید، تو را گوشه گیر می‌کند. تو را در توهم غرق می‌کند و در نهایت یک گوشه خواهی افتاد و چشم باز می‌کنی می‌بینی سال‌ها در توهم ماندی. هیچ کس هم نبود بهت بگه کجایی تو.

 

فقط این سوال را از خودت بپرس
دقت کردی با اینکه این همه فیلم انگیزشی و موفقیتی و الهام بخش و … دیدی، چرا باز زندگیت همینه؟

 

 

واقعا چرا؟ چرا با اینکه این همه انرژی می‌گیری اما باز شوت می‌شوی می‌روی کنار؟
چون ذهن ما تصور می‌کنه که واقعا کاری کرده، برای همین هست که انرژی می‌گیری و شنگول می‌شوی. این یک سو استفاده از قدرت ذهن ماست. ذهن این قدرت را دارد. تصور کن وقتی یکی از عزیزانت نارحت است تو هم ناراحتی می‌شوی و با خوشحالی آن خوشحال. تو کاری کردی؟

 

این فیلم‌ها هیچ چیز خاصی نمی‌دهند جز لحظه‌ای انگیزه. انگیزه‌ام اگر استفاده نکنی تمام شده‌است و سوختی. درست مثل آتشی که روشن کنی زیر دیگ اما غذایی توش نباشد. آخر گرسنه می‌مانی.

 

نگذار با ذهنت بازی کنند و نگذار ذهنت با این تصورهای غلط خودارضایی کند. مگر اینکه دوست داشته باشی بیشتر از هر زمانی در تاریخ عمرت را تلف کنی.

 

بلند شو و حرکتی انجام بده. چیز به درد بخور جدید یادبگیر. دقت کن، چیز به درد بخور، نه هرچیزی که هرکسی بهت گفت. چیزی که به درد خودت به درد پیشرفتت به درد زندگیت بخورد.
قبلا اینجا گفتم با جو پیش نرو با شوق الکی پیش نرو. تکلیف خودت با زندگی را روشن کن و پیش برو. شاید باید یک مهارت جدید یادبگیری یا یک تکنیک یا حتی کار کردن با یک دستگاه. فقط خودت را بشناس و حرکت کن.

 

فیلم و سخن انگیزشی هم ببین و بعدش عمل کن و حرکت در مسیرت. انگیزه را مثل بنزین مثل سوخت اضافی درنظر بگیر.

 

یا اصلا تصور کن انگیزه مثل توربو که روی ماشین نصب می‌کنی. یک مقدار موقع مناسب به خودت تزریق کن تا جلو بیافتی. اگر هی توربو بزنی یا بد موقع حتی تزریق کنی که یا موتور می‌سوزانی یا با اجازه اگر خیلی باشد میزنه به باک و خودت و ماشین باهم می‌روید به فنا.

 

تصمیم با خودت

 

پی‌نوشت: فیلم‌های انسان‌های موفق لازم هست و به نظرم باید دید. حتی آن‌هایی که یک کلیپ هستند و مثلا میان و می‌گویند من اینطوری موفق شدم. چیزی که مهمه زیاده روی نکردن برای مغز است.

پی‌نوشت ۲: مریم در کامنت‌ها به نکته خیلی خوبی اشاره کرد. اینکه وقتی در مسیر خودت قرار بگیری و کارهایی درست و موردعلاقه خودت را دنبال کنی چقدر انرژی و انگیزه خواهی داشت. در حقیقت مریم خانم به خود انگیزشی با عمل کردن که شاید بشود گفت بهترین نوع انگیزش است اشاره کرد.

“وقتی به هر دلیلی یا انگیزه کم یا بی حوصلگی و یا هر دلیل دیگه این فیلم های انگیزشی رو میبینیم حالمون خوب میشه درسته؛ ولی برای من انچنان اثراتی نداشت، بیشتر دچار توهم میشم. ولی حالا هر وقت کم انرژی میشم به سراغ علاقه هام میرم یا نه دوباره با خودم هدف اصلیم رو مرور میکنم اینکه چرا باید بیشتر مقاومت کنم چی از درون در اینده خوشحالم میکنه؟ این چیزیه که این روزها حالم رو خیلی خوب میکنه…”

پردهٔ ذهنی داشته باش، نه دیوار

ذهنت را بپوشان.

هرکس و هرچیزی نباید پا برهنه وارد شود.

به همین سادگی.

همچین یک پردهٔ درست حسابی درست کن که هروقت نیاز بود کنار بزنی و هروقت نیاز نبود بگذاری این هجمه‌های زیاد پشتش گیر کند.

 

چرا پرده؟ چرا دیوار نکشیم تا خیالمان راحت شود؟

چون دیوار از ما یک آدم دگم نفهم می‌سازد. بعضی وقت‌ها و بعضی‌جاها لازم است مخصوصا در برابر همین دگم‌ها اما ضررش بیشتر از سودش است.

پرده هم سبک است هم هروقت بخواهی می‌توانی کنار بزنی. دیوار هرچقدر هم بگویی در و پنجره دارد و دروازه بازهم توجیه است. دیوار دیوار است حالا با در و دروازه یا بدون آن، توفیقی نمی‌کند.

 

پردهٔ ذهن را که ساختی دیگر درگیر خزعبلات نمی‌شوی هربار روی این خزعبلات پرده را می‌کشی و به کارت می‌رسی. هروقت هم حس کردی که خوبی‌ها منتظرند پرده را کنار می‌زنی.

این همه هجویاتی که ما در کله خودمان می‌کنیم، می‌توانست صرف خوبیات و خوشیات شود.

 

اما نمی‌شود دیگر، نمی‌شود.

 

من نه بلدم دیوار بکشم نه علاقه‌ای دارم، تو هم نداشته باش. وقتی پرده باشد مطمئن باش هجویات درزی پیدا می‌کنند و می‌آیند. راستش گاهی هجویات هم لازم است، مثل میکروب‌ها.

ولی وقتی هیچ چیزی نباشد دایم خودمان در معرض بیماری قرار می‌دهیم. اگر هم دیوار کشی کنیم، دچار دگماتیسم شدنش به کنار، انقدر پاستوریزه می‌شویم که با اولین میکروب زارتی به زورتی می‌رویم.

 

نه من علاقه‌ای دارم مثل این روشنفکر نماها یا دگما زده‌ها باشم نه تو. پس دایم رادیکال فکر کردن و یکباره همه چیز را کنار زدن برای همیشه، جز خرفتی ندارد. خودمانیم، دیدی دگمازده‌ها را هرچه خلاف میلشان است باید حذف شود. روشنفکر نماها هم که اگر بگویند شامپانزه باش برای آزادی، می‌گویند آری این راه بشر است. یکی الاغ باری است دیگری درازگوش زینتی.

 

پس راه آنان را نرویم.

 

برای برخی چیزها، عین یک گوش در و دیگری دروازه باش. پرده را هم گاهی بکش و گاهی باز. فقط ۲۴ ساعته مطالعه کردن چیزی به دنیا اضافه نمی‌کند همانطور که ۲۴ ساعته کله در گوشی بودن. گرچه اولی خوشتر است. گاهی باید خندید، وولی خورد، شیطانی کرد. پرده برای همین است، سوراخ است و سبک، می‌گذرند و به ما می‌رسند. اما هجم زیادشان پشت آن می‌میرند و ما به راحتی به کارمان می‌رسیم. از طرفی هم به راحتی کنار می‌رود خوبی‌ها هجوم می‌آورند. دست خودمان است.

 

پردهٔ ذهنی، کنترل ذهنت را به تو می‌دهد.

تیتر ندارم اما حرف مهمی برای گول نخوردن از دست ثروتمندنماها دارم

زیستن پلاس اصلا راجع‌به پول و ثروت نیست. شاید برخی جاها چیزهایی بگویم که که ربط داشته باشد اما نه هدف زیستن پلاس است نه هدف و تخصص من پولدار کردن دیگران است. این نوشته فقط به عنوان یک یادآور و اشتراک تجربه و اطلاعات مفید است تا دیگران هم به فکر فرو روند قبل از اینکه پولشان را جای اشتباهی تسلیم کنند. درست که قرار است قسمتی از پولمان را روی خودمان سرمایه گذاری کنیم اما هر آموزش و هر مربی و کلاس و دوره‌ای سرمایه‌گذاری نیست همانطور که هر حساب بانکی حساب پس انداز نیست چه برسد به سرمایه‌گذاری.

 

امروز با خودم فکر می‌کردم که این همه راجع به پولدار شدن حرف می‌زنند واقعا پولدار هستند؟ نمی‌خواهم حرف‌های کلیشه‌ای برنم اما لازم می‌دانم با خودم تکرار کنم. به هرحال هرچیزی که کلیشه شده باشد حتما دلیل محکمی داشته.

فکر کردم واقعا این کسایی که حرف مایه داری می‌زنند چقدر پولدارند؟ مثلا یکسری‌ها از ماشین خوبشان مثل بنز و پورشه و ب‌.ام‌.و حرف می‌زنند یک سری‌ها عکس خانه‌های خفن و ویلاهای آنچنانی می‌گذارند اما واقعا انقدر پولدار هستند که اینکار را نکنند ولی پولدار باقی بمانند؟ یعنی تبلیغ زرد نکنند اما پولدار باشند.

شاید این کلیشه تفاوت پولداری و ثروتمندی واقعا درست باشد. یا کسی را سراغ دارم که می‌گفت من عاشق ماشین لندکروزر هستم اما با اینکه پولش را دارم نمی‌خرم چون به اهداف بلندتر فکر می‌کنم. تا اینجا درست بود اما هدف بالاترش ربطی به میزان پولش نداشت یعنی همانقدر هم کافی بود که هدفش را به دست آورد یا دست کم در مسیرش بیافتد. یا یک حرف احمقانه می‌زنند که می‌گویند ماشین نخرید ضرر است. بله ماشین خرج دارد، قیمتش وقتی کار کند از صفر بسیار کمتر می‌شود و اگر کیلویی بخری ممکنه ضرر کنی. همه درست است اما در کشوری که ماشین هر پنج سال از رده خارج می‌شود و قیمت بالایی ندارد. در کشوری که استاندارد و چرخه محصول دارند نه کشوری که ماشین ۵۰ سال پیش به عنوان ماشین روزمره استفاده می‌شود. و می‌دانیم که هرچیزی که از دور انداخته نشود به خاطر تورم قیمتش افزایش می‌یابد البته به صورت نسبتی نه رابطه مستقیم. در کشوری کاربرد دارد که اقتصاد رانتی و فاسد ندارد. خودمانیم اقتصاد کشور ما کاملا فاسد شده است حالا تو دوست داری هی بگو نه مثبت باش. نه عزیزم مثبت بودنی که یادت دادند سبک زندگی کبک هست. یعنی کله در برف به خیال خود همه چیز خوب است. در حالی که مثبت اندیشی واقعی یعنی از بین بدی‌ها بتوانی راه خوب را پیدا کنی. همانطور که همین حالا خیلی‌ها هستند که با این اقتصادی که فاسد شده و در حال تغییر است، درست کار می‌کنند. همان‌هایی که کله خود را زیر برف نکرده‌اند. اما همان توصیه اشتباه کافی بود تا چندین نفر کلی سود از دست بدهند. کاملا معلوم بود که اگر هم چیزی باشند فقط همان قدر اندکی پول از فروش جمع کرده‌اند یعنی درنهایت فقط یک فروشنده هستند نه یک بیزینس من نه یک آدم کسب و کار. مشکل آنجا شروع می‌شود که یک فروشنده به جای یک مشاور کسب و کار صحبت می‌کند. فکر می‌کند چون خودش انجام داد و حال کرد بقیه هم باید انجام دهند.

 

برای من آن سال ذهنیتی پیش آمد مخصوصا که من با در چند پروژه تقریبا سنگین و تخصصی عمرانی کار کرده بودم. آن ذهنیت این بود که یا آن‌ها دربارهٔ هدفشان دروغ می‌گویند یا اصلا چیزی از بیزنس یا همان کسب و کار بلد نیستند. دروغ می‌گویند چون تا الان مسیری را که می‌گفتند هدفشان در آن است پیش نرفته بودند، در حالی که نیاز به پول زیادی نداشتند. یا بدتر اینکه آنها نمی‌دانند بیزینس چیست.

می‌دانی هر دو دسته وجود دارند هم دروغگوها هم نادانان (در کسب و کار البته). ازبین این‌ها تعدادی هم احتمالا هستند که در مسیر درست باشند ولی من هنوز ندیده‌ام.

 

بگذار نکته تلخ و حقیقتی را بگویم:

در ایران پولدار با باج، رانت، پارتی، لابی و انواع کارهای ناجور زیاد داریم بسیار زیاد. اما پولدار درست هم داریم. و این یعنی پول یک وسیله است و وسیله نه چیز بدی است نه خوب. حتی من به شدت معتقدم خیلی هم خوب است و واقعا برایم جز بسیار مهمی از زندگی است. چون وسایلند که کار و زندگی ما را آسان می‌کنند و باعث پیشرفت ما می‌شوند. از طرفی هم می‌دانیم که هرجا سودی باشد آدم سودجو و سو استفاده کننده هم وجود دارند و کشور و فرهنگ ما متاسفانه جای باز برای این‌ها گذاشته.

ولی قرار نیست ما هم چون خیلی‌ها فاسدند از این ابزار استفاده نکنیم و بدمان بیاید یا حتی ما هم فاسد شویم. این همه انسان شریف و خوب ثروتمند وجود دارند. من خیلی فکر کردم از بین این همه که می‌گویند ثروتمند باش، نمی‌دانم پولدارشو، نشو، حرف بزن، نزن و هزارتا چیز دیگر کدام را باید گوش کرد.

اول از همه باید بگویم من به این جمله زیبا علاقه‌مندم و باور دارم:«فقط احمق‌ها هرچه می‌خوانند باور می‌کنند.» (البته در دیالوگ اشاره به روزنامه داشت) حالا این را به باقی جاها و رسانه‌ها ربط بدیم. مثلا هرچه می‌بینند، هرچه می‌شنوند (این دیگه خیلی مهمه) و در هرجا از تلویزیون تا سایت و شبکه‌های اجتماعی و هزاران مثال دیگر.

 

پس لطفا احمق نباشیم حتی این نوشتهٔ من. خودم هم وقتی بازخوانی می‌کنم با نقد می‌خوانم با اینکه باور کامل به نوشته‌ خودم دارم.

 

اولا آن‌ها بگویند پولدارند و با انواع قصر و ماشین نشان بدهند دلیل بر پولداری آن‌ها نیست چه برسد به ثروتمندی. می‌دانم چه فکر می‌کنی یک پورشه و فراری و بنز و غیره کلی قیمت دارد. آری دوست عزیزم اما فقط چند میلیارد آن هم با پول همین حالا یعنی آبان ۱۳۹۷ خورشیدی. قبلتر خریده باشند بعضی‌هایش به میلیارد هم نرسیده بود. و باور کن همین الان هم چند میلیارد پولی نیست کافی به آپارتمان ۱۰۰ متری وسط شهر تهران نگاه کنی ببینی چند شده است.

خب خب خب قبل از اینکه با مشت و لگد و شاید سلاح سرد و گرم به جانم بیافتی یادآوری کنم من فقط فکرهایم را در این پست می‌نویسم و اینجا وبسایت من است 🙂 می‌دانم راضی نشدی اما گفتم صبر کنی تا یک دید تازه به تو بدهم و بدانی چرا این حرف‌ها را می‌زنم.

 

نیلینگ میرداماد

 

سال ۱۳۹۰ من به کارهای عمرانی پیوستم به عنوان یک جوجه مهندس که هنوز با تنبلی درس می‌خواند و مشغول کار شده بودم. البته مانده بود تا فارغ التحصیل شود. اما سال ۹۲ بود که از سبُک کاری به کارهای سنگین‌ رسیدم و باز به عنوان کار‌آموز اما نه بی‌تجربه، کارآموز در یکی از پروژه‌های تخصصی بزرگ و شخصی بودم. (برای کسانی که می‌خواهند بدانند:‌ پروژه تحکیم گود به روش نیلینگ و انکراژ همراه با پایل و زهکشی سنگین بخاطر قنات زیرش بود. اسم کارفرما را نمی‌گویم چون نمی‌دانم راضی است یا نه.) گود بطور متوسط ۱۷ متر عمق داشت (زمین شیب داشت) و فقط هزینه گودبرداری و تحکیم آن حدود یک میلیارد تومان بود. تمام این‌ها جدای از هزینه کارگاه کارفرما، ماشین آلات، میکرو پایل و … که همگی این‌ها تازه مرحله ابتدایی کار بودند یعنی حتی به شروع ساخت نرسیده بودند.

 

نیلینگ وزرا

پروژه نیلینگ و انکراژ خیابان وزرا (شرکت سارنگ)

 

ما بعد از تحکیم گود از آنجا رفتیم اما برای دریافت حسن انجام کار حدود ۸ ماه بعد برگشتیم. در مرحله‌ اولیه اسکلت بودند و طبقه همکف تازه تمام شده بود یعنی از منفی ۱۷ به سقف همکف رسیده بودند. توی جلسه و خوش و بش‌ها متوجه شدم که هزینه تا همینجا برای کارفرما بیشتر از ۷ میلیارد بود. البته مطمئن نیستم با کل اسکلت یا فقط تا همکف را منظورشان بود. به هرحال این داستان برای سال ۹۲ بود و قرارداد برای سال ۹۱. این کوچکترین نمونه از این کارها بود. و این کارفرما جز معمولی‌هاست که تازه این یکی از پروژه‌هایش بود.حالا شما حساب کنید آن موقع پورشه هر مدل، بنز و … چقدر بود.

بله عزیز، بله گرامی، هرکسی بیاد بگه پولدارم و ماشین و خانه نشان بده دلیل نمی‌شود که تو باور کنی پولدار است یعنی ۱۰ میلیارد آن زمان هم پولی نبود و الان که دیگر هیچ:)

خب این‌ها در نهایت ما را به اینجا رساند که پولدارهای ایران تعداد زیادی به خاطر رانت و پارتی و رشوه و … به وجود آمدند و عده‌ای هم با فروش خیلی چیزهای دیگر از جمله خودشان. اما، مهم اینجاست که یکسری‌ها هستند که از روش درست پول دار شدند و واقعا ثروتمندند. این‌ها کسانی هستند که باید مربی و معلم شما باشند. کسی که سنی از آن گذشته و تجربه کافی دارد. در طول زمان ثابت کرده است که راهش را بلد است با آنکه شکست فراوان خورده.

حالا در بین کسانی که می‌خواهند پولدارتان کنند ببینید کدامشان واقعا پولدارند و مهمتر که از چه راهی پولدار شده‌اند. اصلا می‌خواهی فقط فروشنده باشی یا یک پرزنتر؟ می‌خواهی فقط بفروشی و پول جمع کنی یا یک کسب و کار راه بیاندازی؟ حواست باشد که به بلاف‌ها و خالی‌بندی‌ها گوش نکنی. اصلا گوش نکنی

خیلی سادست پیدا کردن پارتی باز و رانت خوار یا پول بگیر از مردم و پولدارشو از پولدار واقعی. البته نه در همه موارد ولی در این مدل‌هایی که می‌بینید به راحتی تشخیص می‌دهید.

کافیست ببینی که کدامشان تخصص دارند و کاری تخصصی می‌کنند. حالا یا تخصص علمی بوده یا فقط کسب و کار مثل تولیدی مثل خدماتی و هرچیزی که به صورت تخصصی نه صرفا مدرکی دنبال شده است. و مهمتر اینکه به جز خالی بندی و بلاف‌های ابلهانه باشد. مثلا بیایند بگویند من با فروش گوشت خوک در ایران پولدار شدم. خیلی خنده دار است سوای جرم بودن، مصرفی در ایران ندارد و اگر باشد بسیار کم است پس به راحتی می‌شود فهمید چقدر خالی بندی است. و شاید خنده دار باشد اما تا همین قدر تابلو خالی می‌بندند منتهی چون با فکر پول و ثروت مخاطب کور شده است نمی‌فهمد. بیا و ما کور نباشیم و از پول ما پولدار نشوند.

اگر غیر از تخصص پولدار شده بود. بدانید جایی از کار می‌لنگد. یا پارتی و رانت و چیزهایی است که در فکرت می‌آید. یا ارث، ترقی زمین و مال اموال مرده‌ای بوده و یا کلاهی برداشته است. یا در آخر دروغ می‌گوید. همین، یک خالی بند حرفه‌ای است.

 

کسی نه از وب سایت راه انداختن پولدار شده است نه از تبلیغ کردن خودش در جاهای مختلف. کسی که کاری دارد تخصصی دارد می‌تواند با تبلیغ و و وب سایت و … پولدار شود. در غیر اینصورت اگر واقعا پولدار شد بدانید کارش بو می‌دهد. بله گوگل، فیس بوک و خیلی‌ها در ایران کارشون وب سایت که پولدار شدن اما بخاطر وبسایت نبوده اگر نمیدونی بهتره مدل بیزینسشان را بررسی کنی نه کار وبسایتشان را.

 

احتمالا یک داستان معروف خارجی که چندسالی است تو کشور ماهم پخش شده شنیده‌اید. یک فردی سایتی (یا تلفن و هرچیزی دوست دارید بگویید) راه انداخته بود و می‌گفت که من راز پولدار شدن را می‌دانم. و ۹۰ روز دیگر آن را به کسانی که از پیش خریده باشند خواهم گفت. هزینه این راز ۱۰ دلار است. خیلی‌ها می‌خرند و درنهایت بعد از ۹۰ روز می‌گوید راز من همین بود. شما رازهای دیگری دارید خوشبحالتان 🙂

 

در دام کلک ۱۰ دلاری نیافتیم. از بین این‌ها کسی را پیدا کنید مسیری را طی کرده است و پولداریش طی سال‌های زیادی ثابت شده است. یعنی دنبال ثروتمندان بگردید و از آن‌ها مشورت بخواهید. خیلی‌هاشان حتی با روی باز می‌پذیرند.

 

من باشم به دنبال بازرگانان موفق که اسمشان را هم نشنیده‌اید می‌روم، یا دنبال سازندگان بزرگی که می‌شناسم می‌روم (بلاخره یکی از آنها هست سالم باشد 🙂 ).

تو هم هرکه بهتر می‌دانی را بجوی.

کسی ثروتمند است که اگر تمام پول، ثروت، سرمایه و ارتباطاتش را بگیری باز هم می‌تواند پیشرفت کند و ثروتمند شود. برای همین اگر می‌خواهی بفهمی آیا طرف ارزش وقتت را دارد کافی که او را بدون سرمایه و ثروت و رابطه‌هایش در نظر بگیری. اگر به نظرت آمد که نمی‌تواند دیگر برگردد و فقط در یک فرصت خاص پولدار شده است. دورش را یک خط قرمز خوشگل بکش و برو. زندگی، وقت و پولت بیشتر از این‌ها ارزش دارد.

 

ستون پروژه میرداماد

 

راستی من می‌خواهم متخصص‌تر بشوم و کسب و کارم را پیشرفت بدهم. برای همین می‌خواهم روی مارکتینگ کار کنم مخصوصا بخش تبلیغ البته تبلیغ درست نه تبلیغ زرد. تو هم اگر بیزینس داری اولا تخصصی کار کن، پیش رفت کن و البته کسب و کار داشته باش، دوما روی مارکتینگ کار کن (نه فقط بازاریابی – نمی‌دانم کدام شیر پاک خورده‌ای مارکتینگ را در ایران بازاریابی ترجمه کرد). اگر هم حوصله نداری دست کم روی بازار هدفت کار کن و از تبلیغ هدفمند استفاده کن. هدفمند و قوی. نه تبلیغ زرد. مطمئنم که جواب خواهی گرفت.

امیدوارم هم من، هم تو، پیشرفتی که به دنبالشیم نه فقط آرزو داریم را لمس کنیم. و آن‌ها هم به راه راست هدایت شوند 🙂

چیزی به نام اهمال‌کاری وجود ندارد!

آری درست خواندید، چیزی به نام اهمال‌کاری وجود ندارد. در حقیقت اهمال‌کاری هرچی که هست یک تعریف برای یک چیزی است که نیست! کمی جمله عجیبی است اما در حقیقت اهمال‌کاری نامی است که برای عدم انجام کاری می‌گذاریم. بگذارید یک مثال بزنم:

شما یک روز بیدار می‌شوید، دکمه اسنوز ساعت (یا موبایل) خود را می‌زنید و دوباره می‌خوابید. و دوباره صدای زنگ و تکرار این روند. تا دقیقا زمانی می‌رسد که شما دیر کرده‌اید و به قول معروف تا دقیقه ۹۰ طولش می‌دهید تا کاری را انجام دهید. کارتان دیر می‌شود، دیر به سر کار می‌رسید و کلی ماجرا که مطمئناً پیش خواهد آمد. یا شاید اصلا به سر کار نروید و خب مشکلات بدتر بعد از آن. از طرفی یک پروژه دارید با زمان پایان دو ماهه و حالا که روز چهل و پنجم است شما هنوز کاری انجام نداده‌اید. احتمالاً تا روز پنجاه و پنجم هم کاری نمی‌کنید. در اینطورت یک پروژه سر هم بندی شده اگر خیلی وارد باشید تازه، یا یک پروژه بی‌مصرف تحویل می‌دهید، در حقیقت شما پروژه را انجام نمی‌دهید!

در این مثال دقت کنید، یک وجه اشتراک با همه ما دارد. نداشتن، نکردن، نرسیدن، انجام ندادن و غیره. تمام افعال منفی هستند. این افعال موکد نبودن هستند در حقیقت ما برای چیزی که نیست نام اهمال‌کاری می‌گذاریم.

ما فعل تنبلی داریم، اما اهمال‌کاری وجود ندارد. اهمال‌کاری در عدم است، در نبودن.

 

 

 

راه‌های بسیاری را برای غلبه بر اهمال‌کاری ارائه داده‌اند و این روزها نقل مجلس همگی است. کسانی که در این زمینه تخصص دارند و یا حتی ندارند هم کلی راه ارائه دادند. کاری به غیر متخصص‌ها ندارم که امروزه فراوانند اما در حرف متخصص‌ها یک چیز مشترک هست و آن هم هدف‌گذاری است. یعنی می‌گویند هدف ندارید برای همین اهمال می‌کنید. درست است تا حدی. اما این همه آدم بی‌هدف که اهمال می‌کنند و اهمال نمی‌کنند. پس مشکل هدف نیست. چیز نسبتا مشترک دیگرشان هم اولویت بندی است. و انصافا هم تاکید زیادی دارند. در حقیقت شاید نمی‌دانند که این دلیل اصلی اهمال‌کاری است و یا شاید می‌دانند و روش کار این است. اما چیزی که مهم است همین اولویت و اهمیت است. بگذارید یک مثال دیگر بزنم:

شما اهمال‌کارید، در کارهایتان اهمال می‌کنید از بیدار شدن صبح زود تا حتی خوابیدن به موقع. اما یک شب درست هنگام نیمه شب به شما بگویند که فردا صبح دقیقاً ساعت ۴:۳۰ اینجا باشید تا یک جعبه طلا تقدیم شما کنیم. شما کی حاضر خواهید بود؟ درست است ساعت چهار صبح آنجایید. چرا؟ چون برای شما اهمیت دارد. چون اولویت شماست! بله دقیقاً مشکل اینجاست که شما اولویت زندگی خودتان را نمی‌دانید.

 

شما تکلیف درس و مدرسه و دانشگاه دارید و تا شب واقعه انجام نمی‌دهید! شما کار و پروژه دارید و دقیقه ۹۰ شروع می‌کنید همه و همه این‌ها در واقع شما را به این موضوع می‌رساند که آن کارها برایتان اهمیت ندارد…

آری، کارهای شما اولویت شما نیستند، سرکار دیر می‌رسید چون برایتان اهمیت ندارد، کاری را انجام نمی‌دهید چون برایتان اهمیت ندارد. بجای انجام پروژه خودتان را سرگرم بازی می‌کنید، چون اهمیت آن با بازی کردن برایتان یکسان است و یا حتی کمتر است. شما احتمالا کاری را از سر اجبار انجام می‌دهید. برای پول درآوردن، برای گرفتن مدرک و … اما آن‌هام گویا برایتان اولویت ندارند! اهمیتی ندارند!

 

خودمانیم، در حقیقت برایمان مهم نیستند که اولویت ندارند. در حقیقت با نداشتن اولویت سبب انجام ندادن کارها می‌شویم. پس مهمترین چیز این است که اولویت خودمان را پیدا کنیم. و اینکه چطور اولویت خودمان را پیدا کنیم باید ابتدا خودمان را پیدا کنیم. و برای اینکه بدانیم که هستیم از کجا آمده‌ایم و به کجا خواهیم رفت باید رسالت زندگی خویش را درک کنیم. پس از آن می‌توانیم پیدا کنیم که هدفهایمان چیست، نیازهایمان و علایقمان چیستند.

 

 

دفعه بعدی که کلمه اهمال‌کاری را شنیدید بدانید که همچین کاری وجود ندارد بلکه اولویت‌ها و اهمیت‌ها معلوم نیستند و این معمولا یک مشکل ریشه‌ایست که با یک دوره، فیلم، سمینار و کتاب و هزاران چیز انگیزشی دیگر رفع نخواهد شد. شما اگر نمی‌دانید از کجایید و در کجایید و به کجا می‌روید، با انگیزش دیگران فقط مانند یک برق گرفته از جا می‌پرید و سپس به حالت خود برمی‌گردید و انقدر این روند تکرار می‌شود تا در نهایت دیگر اثری رویتان ندارد. آنجاست که برای برگشتن هزاران برابر انرژی لازم خواهید داشت.

 

پس مشکل و ریشه مشکل خودمان را پیدا کنیم و آن را حل کنیم نه آنکه صورت مساله را پاک کنیم! برای اینکه انگیزش اثر بخش باشد باید رسالت و هدف داشته باشیم. هرگز هم دیر نیست. اندک ثانیه در مسیر خویش بودن، به عمرهای باطله‌ی غوطه‌ور در خیال و وهم می‌ارزد، می‌ارزد. می‌ارزد.

آن شیرینی را بگذار کنار!

آن شیرینی را بگذار کنار!!!

فکرش را هم نکن. نه نه نه! آن شیرینی که در دستت گرفتی، یا آن کیک خوشمزه کاکائویی، بستنی شیرین وای توی هوای گرم، اوه شیرینی خامه‌ای و ناپلئونی، وای این وای آن … همین الان بذارش پایین. حتی فکرش را هم بگذار پایین.

 

اگر فکر کردی چربی خونت، دنبه‌های بد که دورت را گرفته، سر درد و قند خونت با خوردن اینقدر شیرینی طبیعی باقی خواهد ماند، پس به خوردنشان ادامه بده. فقط، دو سال دیگر وقتی اضافه وزنت زانوهات را به سجود رساند و هنگامی که با کمی راه رفتن برای رسیدن به آزمایشگاه و گرفتن پاسخ آزمایشت شرشر عرق می‌ریختی و با دیدن جواب آزمایشت نفست گرفت و منتظر آب قند بودی به یاد امروز نیافت. با یک شربت شیرین خوب حال خودت را جا بیار و به روند شیرین و دوست داشتنی خودت ادامه بده. اصلا جای نگرانی نیست هنوز قندت زیر ۱۱۰ باقی مانده و تری‌گلیسریدت همش ۲۰ تا بالاست که با قرص رفع می‌شود. دو سال دیگر به همین روند ادامه بده و خودت را سر گرم روزمرگی کن. ما فقط یکبار به دنیا آمده‌ایم. پس لذت ببر.

سه سال دیگر نیز به شیرینی و خوشمزگی سپری کن. کیک و شیرینی و بستنی، هر روز قند و شکلات، به به. دیگر راحتی، بدنت اصلا گویا ساخته شده تا شیرین باشی و خوش مگر نه؟ آن دوستت را نگاه کن به دو تا شیرینی نرسیده گلویش زده می‌شود. ای پخمه. بدنش ضعیف است. اما تو بدون مشکل نیم کیلو را هم به سادگی می‌خوری. راستی یادت نرود ساعت ۲ عصر جواب آزمایشت را بگیری. ببینیم این سر شدن برای چیست؟ فکر کنم بخاطر آن ضربه باشد بلاخره پاست و پا آفریده شده تا به در و میز و دیوار بخورد. بعضی وقت‌ها هم لمس می‌شود، احتمالا بخاطر اضافه وزن جدیدت است باید کمی استراحت کنی، از شنبه هم که باشگاه قرار گذاشتی. فعلا شیرینی را بخور و با تاکسی اینترنتی ارازن برو که انقدر عرق نکنی.

 

دیگر وقت خواب است و خواب‌های شیرین پس از یک چای با قند و شکلات. راستی دندانت را مسواک بزن تازه این ۱۰ تا را پر کرده‌ای. صبح هم که وقت دکتر داری.

صبح است و با آژانس اول وقت رسیدی، چقدر انرژی داری، فقط کمی ضعف داری، صبح که خوب خوردی تازه از کیک جدیدی که خودت پختی و خامه حسابی داشت کلی خوردی پس چرا ضعف داری؟ احتمالا بخاطر مسیر باشد و این دود تهران هم که هر مرضی را خواهد آورد. بلاخره نوبتت شد و دکتر از زیر عینک نگاهت می‌کند. خب حالا وزنت هم که کرد. بشین ببین چه می‌گوید.

شما متاسفانه اضافه وزن شدید دارید. مفاصلتان توان این وزن را ندارند، عضلاتتان هم حسابی شل شده است و باید ورزش کنید. اما باید همیشه تحت نظر باشید. تغذیه‌تان هم که باید با همکارم صحبت کنید ایشان متخصص تغذیه هستند، کلسترول شما بسیار بالاست و خطر حمله قلبی دارید این عرقتان هم برای اضافه وزن شدید و متاسفانه تریگلیسیرید بالاست. هر لحظه امکان سکته وجود دارد باید …

دنیا روی سر شما خراب می‌شود، همه چیز دور سرتان می‌چرخد، دکتر لبانش باز و بسته می‌شود اما شما در دنیای دیگری هستید. من تاز ۳۰ سالگی‌ام را جشن گرفته‌ام …

 

ناگهان به خودتان می‌آید و می‌بینید که دکتر صدایتان می‌کند. خوبید؟ آفرین داشتم می‌گفتم باید رعایت کنی و متاسفانه همانطور که تشخیص دادم، این سر شدن پای شما و بد زخمیتان بخاطر دیابت است. شما قند بسیار بالایی دارید و متاسفانه به بیماری دیابت مبتلا هستید. ازین به باید تحت نظر متخصص دیابت و تغذیه …

 

تنها چیزی که دیگر به خاطر دارید بازگشت. افتادن روی تخت و غرق شدن در افکار است. درست در جوانی درست در بهترین سالها با بدترین بیماری‌ها دست و پنجه نرم می‌کنید. از بیماری‌های دیگر که به دلیل این‌ها در کمینتان هستند که بگذریم.

 

تلفن را بر می‌دارید و به دوستتان زنگ می‌زنید. او هم تازه آزمایش داده است و اضافه وزن دارد.

بعد از احوالپرسی و تعریف ماجرا از او می‌پرسید احتمالا او هم دست کم یکی از این امراض را دارد. اما در کمال ناباوری او می‌گوید که سالم است فقط کمی اضافه وزن دارد که با تغذیه صحیح و ورزش در حال کاهش آن است.

– اما تو که اضافه وزن داری؟ مطمئنی؟ یعنی چی آخه؟ پس من چطور اینطور شدم؟ چندبار باشگاه رفتم خیلی بیشتر از تو اما دیدی که استعداد چاقی من چقدر است، آب می‌خورم چاق می‌شوم.

– گوش کن، اولا من هم حدودا ۴ سال پیش کمی چربی خون داشتم. قرص می‌خوردم هرشب بعد از شام. تازه مشکل معده هم داشتم. ولی باشگاه را رها نکردم و پیش یک متخصص تغذیه رفتم و خودم را کنترل می‌کنم.

– پس چطور اضافه وزن داری؟ تو که باربی هم نیستی آخه این همه ورزش می‌کنی!

– خب من هم تنبلی و اهمال دارم، الان بیشتر از ۲۰ کیلو اضافه وزن دارم، اما تغذیه را رعایت کردم. غذاهای سالم خوردم، اولش سخت بود اما الان راحتم. راستی دکتر باهام صحبتی کرد و کتابی پیشنهاد داد. گفت که بدن هرکس، سوخت و ساز و شرایط جسمانی‌اش متفاوت است. هرکسی قرار نیست باربی یا آرنولد باشد و خیلی‌ها این ویژگی را ندارند.

توی کتاب نوشته بود که از بدن طبیعی خودمان لذت ببریم، خیلی از ما کمی چاق خواهیم بود و برخی حسابی لاغرند. نوشته که چگونه ما گول تبلیغات را می‌خوریم و هنگامی که تلاش می‌کنیم هرگز مانند خیلی‌ها نمی‌شویم چون کسی نیست که بگوید ما متفاوتیم. همه باهم متفاوتیم. در ضمن ورزش برای سلامتی است، همه ما قرار نیست ورزشکار باشیم. حتی با کمی اضافه وزن می‌توان عمر طولانی داشت و سلامت بود. فقط کافیست که تحرک کافی و تغذیه سالم داشته باشیم.

– خب پس می‌گویی …

 

بعد از مکالمه به فکر فرو می‌روی به فکر تبلیغات دروغ انواع قرص‌های لاغری، کاهش اشتها، روش‌ها و رژیم‌های دروغ و من درآوردی به تبلیغاتی که هرگز نگفتند حتی سوخت وساز بدن ما باهم متفاوت است و خیلی‌ها اصلا به آن حالت نمی‌رسند بلکه حالت زیبای بدنی خود را خواهند گرفت. شما نیز مانند خیلی‌ها گرفتار تبلیغات برای زیبایی از پیش تعریف شده، شده بودید. حالا می‌فهمید چرا باشگاه‌ها جواب نمی‌داد. تازه تنبلی و قطع کردن خودتان به کنار. حالا می‌فهمید که بجای مشورت با پزشک و متخصص تغذیه برای رژیم و یک استاد و باشگاه خوب برای ورزش فقط به دنبال دروغ‌ها بود. چون دروغ‌ها مانند شیرینی شیرین بودند …

 

اکنون باید برای زندگی خودتان تصمیم بگیرید:

 

۱. به همین مدل ادامه خواهید داد و از خوردن بیشتر اوناوع کیک و شیرینی لذت خواهید برد (البته اگر اسمش را لذت بگذارید). تا در نهایت با انواع امراض و یک زندگی سراسر خستگی و بی‌علاقه‌مندی روی تخت بیمارستان درحالی که به زور داروهای بسیار تا ۵۰ سالگی عمر کرده‌اید دار فانی را وداع بگید.

 

۲. به فکر جبران و بازگشت به زندگی سالم خواهید افتاد. همان لحظه به دکتر تغذیه مراجعه می‌کنید و با برنامه‌ریزی ورزش را جدی شروع می‌کنید فقط روزی نیم ساعت ورزش می‌کنید و پس از مدتی در باشگاه دو ساعتی را برای سلامتی خودتان تلاش می‌کنید. بعد از چندین سال عمر سالم و با کنترل درست در آرامش چشمانتان را می‌بندید درحالی که خوشحال از کسب موفقیت‌هایتان و یافتن سبک زندگی خود لذت زندگی را چشیده‌اید و آمده رفتن هستید.

 

۰. و یا همین حالا آن شیرینی را پایین می‌ذارید. قند‌ها را حذف می‌کنید و زندگی سالمی را از همین حالا آغاز می‌کنید. گاهی هم با شیرینی خودتان را مهمان می‌کنید بدون آنکه ضرری برایتان داشته باشد.

 

آری ما یکبار متولد شده‌ایم پس بیایید بجای تلف شدن در دروغ‌های شیرین، از زندگی لذت واقعی ببریم.

 

پس همین حالا، آن شیرینی را کنار بگذار.

چگونه عضلات ذهن خود را تقویت کنیم؟

امروز یکی از روزهایی است که برای ورزش مناسب است. در حقیقت همه روزهای برای ورزش و تمرین کردن مناسب است. این ماییم که روزی را نامناسب می‌پنداریم در حالی که آن روز هم یکی از روزهای زندگانی ما است.

 

ما ورزش می‌کنیم، سلامتی درپی آن خواهد آمد. برای آنکه ظرفیت خود را بالا ببریم عضلاتمان را با ورزش تقویت می‌کنیم. نرمش می‌کنیم، تمرین می‌کنیم. هر عضله‌ای که بیشتر تمرین کند سریعتر و بیشتر شکل می‌گیرد و قدرت کارایی بیشتری دارد. اما چیزی که بیشتر ما از آن غافل هستیم عضلات مغز ماست. ما عضلات ذهنی خویش را به ندرت تقویت می‌کنیم. همیشه این مساله حاکم است که ما با فکر نکردن به تحلیل رفتن مغز خود کمک می‌کنیم. تا به حال دقت کرده‌اید وقتی کسی در شرف پیری است یا ابتدای بیماری آلزایمر است پزشکان به او تجویز مطالع، جدول و کارهای فکری می‌کنند؟ چرا؟

 

این‌کارها عضلات ذهن او را پرورش می‌دهند و در مقابل تحلیل رفتن مقاومت می‌کنند. شما نمی‌توانید با حجم زیاد شیرینی‌جات (کربوهیدرات) و عدم تحرک، یک بدن سالم و خوش هیکلی داشته باشد. نه هرگز. ذهن هم نیز اینگونه است. وقتی فکرهای ما محدود به روابط فامیلی، حرف‌های دوست و آشنا و در نهایت حرص خوردن از وضعیت جامعه شود. و فعالیت‌های ذهنی ما محدود به موبایل و تلویزیون گردد فاجعه رخ می‌دهد. بجای عضله سازی ما چربی سازی کرده‌ایم. چربی در ذهن درست مانند چربی در بدن مضر است و حتی بسیار بدتر. زیرا عادات بد را شکل می‌دهد که این عادات بد سلامت بدن را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهند.

 

 

چربی ذهنی هنگامی بوجود می‌آید که اطلاعات فرآوری شده و با منظور به خورد ما داده شود. شاید برایتان جالب باشد اما اطلاعاتی از قبیل: غیبت کردن، شایعه پراکنی، خبرهای بدون منبع خواندن، دیدن تلویزیون به خصوص اخبار (حالا هر نوع شبکه و آنتنی که وصل باشد)، دیدن برنامه‌های بی‌معنی و فیلم و سریال‌های بی و سر و ته ماهواره و تلویزیون، خزعبلات شبکه‌های اجتماعی و هزاران مثال از این نوع، اطلاعاتی هستند که با منظور فرآوری شده‌اند تا ذهن شما را مستقیم هدف قرار دهند. درست مانند غذاهای پروسس شده مضرات بسیاری دارند و حتی اغلب هیچ سودی ندارند. دست کم غذاها قدری انرژی و کالری دارند هرچقدر زیاد اما این اطلاعات فرآوری شده جز زیان خالص چیزی ندارند.

 

استفاده از این اطلاعات سبب کندی ذهن و عدم فهمیدن می‌شود. کسانی که ذهن خود را به شکل محکمی با این وقایع گره زنده‌اند همیشه مانند پیروان یک خرافه بزرگ هستند و مانند معتادی منتظر مواد هستند تا فقط در نشئگی و خماری زندگی کنند تا در نهایت …

 

 

اما راهکار چیست؟ درست مانند ترک اعتیاد شما باید ابتدا این موارد را از خود دور کنید.

  • شبکه‌های اجتماعی بسیار فعال هستید؟ حذفش کنید!
  • هر روز با دوستان وقتتان را صرف غیبت و حرف‌های بیهوده می‌کنید؟ رابطه را قطع کنید!
  • شایعه گویش می‌کنید و منتقل می‌کنید؟ راه ورود شایعه را سیمان بگیرید!
  • در یک رابطه آزار دهنده هستید و هر روز تنش دارید و هربار بدتر می‌شود و جز آزار برای شما چیزی ندارد؟ رابطه تمام! خدانگهدار یارو!
  • اخبار مزخرف سیاسی گوش می‌دهید (و شما نه فعال اجتماعی سیاسی هستید نه سیاستمدار)؟ اشتراک خود را از خبرنامه‌ها شبکه‌ها و کانال‌های پیام رسان‌ها قطع کنید. از گروه‌های خانوادگی که فقط این نوع کار را می‌کنند خارج شوید!
  • سریال و فیلم بی‌معنی و باز هم اخبار می‌بینید؟ تلویزیونت را بفروش! عزیزم بای بای!!!
  • فقط دور کنید این سم‌ها و چربی‌سازهای ذهن و زندگی خود را. اما به جایش چه کاری باید جایگزین شود؟
  • نیاز به اجتماعی شدن و صحبت دارید؟ برید بیرون با عزیزانتان، با دوستان. گروه‌های دوستی سالم پیدا کنید. در جامعه باشید بصورت حقیقی نه توهمی که اکثر مردم هستند.

 

 

دوستان جدید بیابید و جایگزین خاله‌زنک‌هایی که در لباس زن و مرد و هرنوع جنسیتی دیگر هستند کنید.

اخبار می‌خواهید؟ راحت است! گوگل، مجله، روزنامه و سایت‌های مختلف خبری را بخوانید با انواع تحلیل و دیدگاه، از یک نوع کانال پخش اطلاعات نگیرید. اگر مشکلی دارید در هضم آن به مقالات و کتاب‌ها مراجعه کنید و علم خود را افزایش دهید تا آگاه شوید.

 

 

هوس فیلم و نمایش دارید؟ دو عدد بلیط بخرید. دست عزیزتان را بگیرید و به سینما یا بهتر از آن به تئاتر بروید. فیلم خارجی است؟ برخی از سینماهای کوچک و خصوصی مانند هستند که بماند اما می‌توانید در کامپیوتر و لپ تاپ خود ببینید و یا حتی با خرید یه ویدیو پروژکتور دیوار خانهٔ خود را به سینما بدل کنید. هزاران سایت برای خرید و دیدن و دانلود انواع فیلم و سریال خارجی و ایرانی وجود دارد.

مهمترین نکته این است که مطالعه کنید. کتاب بخوانید. حتما نباید کتاب علمی بخوانید. تفریح کنید با کتاب. داستان بخوانید، داستان کودکانه با تصاویر زیبا. داستان‌های بلند و طولانی مانند رمان‌ها.

 

در اجتماع زندگی کنید و مانند باقی مردم نباشید که فقط در اجتماع رفت و آمد دارند در حالی که ذهنشان در جایی دیگر از فرط خستگی و اضافه وزن و چربی جا مانده است.

مطالعه کنید تا ذهنتان علاوه بر دریافت نکردن چربی‌های ذهنی، شروع به عضله سازی کند. تمام کارهای قبل همراه با مطالعه عضله سازی ذهنی هستند.

 

 

شما در گروه‌های اجتماعی روابط اجتماعی را می‌آموزید. انواع انسان‌ها را می‌بینید و گروه‌های دوستی همراه تشکیل می‌دهید. وقتی رابطه اجتماعی، چه در کار، جلسه، دوستان، فامیل و آشنایان شکل می‌دهیم و سر صحبت باز می‌کنیم، قدرت ارتباطی ما بالاتر می‌رود و مهارت می‌آموزیم. مشکلات ارتباطی کم کم حل می‌شوند مخصوص که همراه با مطالعه برای برقراری رابطه در انواع لایه‌های اجتماعی همراه شود.

 

 

اخبار از چندین منبع می‌خوانید، نظرات موافق و مخالف را می‌بینید. سپس مطالعه می‌کنید تا حقیقت را پیدا کنید و یا تجزیه تحلیل بهتری داشته باشید. شما به آرامی صاحب نظر خواهید شد و هر خبری را باور نخواهید کرد.

فیلم‌های خوب می‌بینید به تئاتر می‌روید و در یک روادید شرکت می‌کنید. این‌ها به شما کمک می‌کنند تا زندگی بهتری داشته باشید و ذهن خود را تقویت کنید تا عضلات بهتری بسازد.

پس با یک جمع بندی شما باید مضررات را شناسایی و آن‌ها را دور کنید. سپس با جایگزینی روابط سالم و چیزهای مفید به خصوص مطالعه و فعالیت اجتماعی ذهن خود را تقویت کنید تا زندگی بهتر و سالم‌تری داشته باشیم.

 

 

 

اکنون این شمایید که انتخاب می‌کنید با روش و سبک زندگی خود، چربی ذهنی داشته باشید و یا عضلات ذهنی خود را پرورش دهید و حتی سیکس پک ذهنی خود را بدست آورید.

چگونه زندگی کنیم؟ – رسالت زندگی خویش

رسالت زندگی خویش

هنر زندگی کردن، چیزی که سال‌هاست اندیشه ما انسان‌ها را درگیر کرده است.

 

این مدل را تصور کنید:

صبح بلند می‌شویم، یک روز دیگر آغاز شده و حالا می‌خواهیم کمی متفاوت باشیم. اما در پایان روز همچنان مانند قبل هستیم و به سوی رختخواب می‌رویم، سپس درجای خود دراز می‌کشیم و با هزار فکر و خیال غلط می‌خوریم تا درنهایت از فرط خستگی ذهنی خوابمان می‌برد. دوباره صبح بیدار می‌شویم به امید روز تازه و تغییر و همچنان در نهایت به همان ترتیب به خواب می‌رویم. سپس آنقدر این سیکل ناقص ادامه پیدا می‌کند تا بعد از مدتی خسته و فرتوت می‌گردیم.

تقریبا همهٔ ما این مدل زندگی را تجربه کرده‌ایم و می‌کنیم. با هر سبکی که زندگی کنیم. این یک سیکل ناقص است، یک چرخهٔ بی‌پایان و ناقص که هربار تکرار می‌گردد. هربار با کلی امید و آرزو به خواب می‌رویم و صبح را تا شب تلاش می‌کنیم اما همچنان در این چرخه گیر کرده‌ایم.

 

اما مشکل از کجاست؟

شاید متوجه این قضه نشده باشیم که این چرخه می‌تواند کامل شود می‌تواند چرخه‌های دیگری بوجود آورد اما تا زمانی که ما هیچ‌وقت به خود جرات برخورد با تازه‌ها را ندهیم در همان حالت فعلی خود گیر خواهیم کرد. اشتباه نکنید مشکل حالت موجود و فعلی ما نیست. بگذارید یک سناریو را باهم مرور کنیم:

 

تصمیم می‌گیریم یک زندگی خوب داشته باشیم. ثروت خوبی داشته باشیم، محل کار عالی و همه چیز حتی با جزئیات. بعد هر روز به دنبال آن هستیم و بهش فکر می‌کنیم دوباره دنبالش می‌رویم و سپس در نهایت باز همانیم.

چرا؟ مشکل دقیقا آنجاست که ثروت، خوشبختی و … همگی خیلی کلیشه‌ای هستند. حتی با تمام جزئیاتی که برایش متصور شویم. خیلی‌ها پس از سالها تلاش و کسب ثروت باز هم وقتی سر صحبت را باز می‌کنند احساس می‌کنند یک چیز خیلی مهم کم است. تند نرویم! مشکل عشق و عاطفه هم ندارد از این لحاظی که ما فکر می‌کنیم هم خوشبخت است. اما خودش می‌گوید که چیزی بسیار مهم نیست.

 

بله ثروت، قدرت عشق و … همه خوب است و در حقیقت باید باشد، هرکسی هم که به شما گفت این‌ها خوب نیست، اعتنا نکنید چون یا مشکلی دارد، یا خودش در خفا و دور از شما حسابی ثروت دارد مثل خیلی از کسانی که دعوت به سقوط می‌کنند ولی همیشه خودشان در بالای قله نشسته و حسابی می‌خورند.

 

Moment

 

مشکل بیشتر ما آنجاست که نمی‌دانیم چه می‌خواهیم باشیم. مشکل آنجاست که ما به دنبال زندگی هستیم دریغا که همین لحظاتی که زندگی می‌کنیم، زندگی هستند تمام لحظاتی که به دنبال چیزی می‌گردیم همان زندگی ما هستند.

 

«آب در کوزه و ما تشنه لبان می‌گردیم»

 

در حقیقت ما رسالت زندگی نداریم. یا آن را پیدا نکرده‌ایم و یا اگر هم پیدا کرده‌ایم جرات حرکت به سمت آن را نداریم. زندگی ما چیست؟ چرا؟ چگونه؟ این‌ها پاسخهایی دارند که ما را به یافتن رسالت و دلیل زندگیمان نزدیک می‌کنند.

هرکسی دنیایی دارد. هرکسی یک داستان بزرگی است که باید با دستان خودش آن را بسازد. آنچه که دنبالش باید باشیم خود زندگی نیست بلکه مقصود و دلیل زندگی است. و ما اشتباه به دنبال زندگی هستیم. زندگی در دستان ماست زندگی همین لحظات است همین لحظه، هم اکنون که چشمانتان به این نوشته‌ها خیره شده و آن را می‌خوانید. این‌ همان زندگی است. زندگی را باید ساخت نباید جست. زندگی پیداست زندگی از لحظه تولد ما بوجود می‌آید و ما با پیدا کردن رسالت زندگی خود آن را می‌سازیم. وقتی می‌دانیم که زندگی ما چیست و چرا. آنگاه به دنبال آن می‌رویم و زندگیمان را می‌سازیم.

 

رسالت زندگی همیشه یک مسیر است. هدف جزیی از آن مسیر است. یکی رسالت زندگی‌اش سفر است، دیگری یافتن و دستیابی به تازه‌ها، آن یکی به دنبال کتاب‌ها و علوم است، کسی دیگر به دنبال کمک به انسان‌ها و هم مسیرش به دنبال کمک به محیط زیست، در گوشه‌ای شخصی به دنبال نوشتن است که با قلم و یا تایپ کردن زندگیش را می‌سازد، آن سوتر دختری به دنبال احساس و عشق حقیقی است و با مهربانی با حیوانات و انسان‌ها و کمک به دیگران جای بهتری را برای زندگی می‌سازد، در جایی دیگر پسری به دنبال زیبایی‌ها می‌رود و با دستانش می‌نوازد یا نقش می‌زند، آنسوی جهان پیری برای رهنمود انسان‌ها گام برمی‌دارد و با کمک‌های کوچک تجربی و ذهنی و احساسی اطرافیانش را به سوی انسانیت سوق می‌دهد و زندگیش را می‌سازد، هزاران هزار و میلیاردها میلیارد زندگی آمده و خواهند آمد. این‌ها تنها مثال‌هایی کوچک بودند.

همه و همه نه از ثروت گریزان بودند، نه به دنبال بدبختی رفتند و یا «نه» به ارتباطات گفتند، گرچه ممکن است رسالت هرکس خیلی متفاوت‌تر باشد و خیلی از این‌ها مانند ثروت در زندگیش جایی نداشته باشد. اما ما از آن دسته نیستم یا دست کم فعلا نیستیم.

 

اما تفاوت آن‌ها با ما چیست؟

آن‌ها نه عجیب و غریبند نه چیزی دارند که ما نداریم. آن‌ها رسالت زندگیشان را پیدا کرده‌اند و مسیرشان مشخص شده است. در مسیرشان گام برمی‌دارند. هرچه که آنان دارند ما نیز داریم فقط آن‌ها گام برداشته‌اند بجای آنکه به دنبال زندگی باشند به دنبال دلیل زندگی بودند تا زندگیشان را بر اساس آن بسازند.

 

فراموش نکنیم که چیزی که گم نشده نیاز به گشتن و پیدا کردن ندارد. زندگی در دستانمان است. در حقیقت ما با ساختن زندگیمان خودمان را می‌سازیم. پیدا کردن خودمان باشد هنگامی که گم شده‌ایم! اکنون که گم نشده‌ایم بهتر است که خودمان را بسازیم و در مسیری که یافته‌ایم یا می‌یابیم گام برداریم.

 

قبل از هرگونه هدف گذاری بیاییم رسالت و دلیل زندگی خودمان را بیابیم. وقتی ندانیم از زندگی چه می‌خواهیم هرگونه هدف‌گذاری اشتباه است. اگر موفق نشویم عمری را تلف کرده‌ایم و اگر موفق بشویم همچنان گمشده‌ای داریم. درست مانند آن است که رسالت و کشش درونی ما در شرق باشد ولی ما با سرعت هرچه تمام‌تر در جهت غرب گام برداریم، حتی کلی قله در غرب فتح کنیم همچنان دلمان، روان، روح و اندیشه‌مان جای دیگری است.

 

 

پس بیایید رسالت زندگیمان را بیابیم. پس از آن هرچه تلاش کنیم در مسیر زیبای خودمان است و هرگونه شکستی برابر است با تجربه و نتیجه در مسیر خودمان و هرگونه موفقیتی، خوشبختی لذت بخشی است.

 

رسالت هرکس منحصر به فرد است گرچه در مسیرتان همراهان زیادی را خواهید یافت. فراموش نکنیم که در دو قسمت از مسیر تنهاییم، ابتدا و انتهای آن، در ابتدا چون گامی برنداشتم و یا گام‌های کمی برداشتیم کسی را نمی‌بینیم، سپس آهسته آهسته افراد را در مسیر خواهیم دید. در نهایت وقتی به پایان مسیر می‌رسیم یک مسیر شخصی و خاص پیدا می‌شود آنگاه اولین گام‌ها در آن مسیر گامهای ما خواهد بود و ما مسیری تازه را رقم خواهیم زد. در حقیقت مسیر زندگی بی‌پایان است و ما در یک مسیر عمومی یک راه تازه یک مسیر نو را کشف می‌کنیم و پیشتاز مسیر خویش خواهیم بود.

 

 


رسالتتان چیست …

کاردلیا: گزارش روز بیست و دوم

گزارش روز بیست و دوم (۲۶ خرداد ۹۷)

یک روز دیگر از این پروژه گذشت و من بیشتر از قبل راضی هستم. انقدر که از تمرین مراقبه امروز راضی بودم از تمرینات ورزشی خودم نبودم. روز خوبی بود یک روز تعطیل در کنار خانواده، روزی که جای خالی چند تن از عزیزانم چه آن‌هایی که دور هستند و چه آن‌هایی که دیگر در میان ما نیستند خالی بود.

 

تغذیه امروز حسابی مفید بود. میوه‌های خوشمزه تابستانی در راهند و طعم‌های خوشمزه میوه‌های تابستانی از هیچ کس پوشیده نیست. تنها چیزی که غمگینم می‌کند عدم دسترسی همه کودکان سرزمینم به این میوه‌هاست و کسانی که شاید سال‌ها طعم میوه نچشند. نمی‌دانم چه بر سر ما آمده است.

کاش جای این‌همه رانت، پارتی، اختلاس، دزدی و … به دیگران به مردم می‌رسیدند.

 

تغذیه امروز خیلی خوب بود، غذاهای ساده و پخته شده همراه با وعده‌های بیشتر ولی کم حجم‌تر. میوه‌های خوشمزه:( هم چاشنی آن‌ها شدند. از چای و نان و پنیر و گردو تا گیلاس و زردآلو، همگی طعم‌های خوش تابستانی را ساختند.

 

بررسی و نتیجه

امروز مراقبه خیلی خوبی بود، اینکه ذهن را بتوان روی یک موضوع متمرکز کرد و در حال رها شد یک هنر است و دستیابی به آن خیلی دشوار، با مراقبه خیلی ذهن آرامتری دارم، خیلی بیشتر از قبل. امیدوارم این آرامش برای همهٔ مردم جاری گردد.

 

تغذیه مفید و سبک امروز برخلاف انتظار انرژی فوق العاده‌ای به من داد. همیشه موقع شروع تمرینات و ورزش یک حس بدی از تنبلی و اهمال به سراغم می‌آید حسی که می‌گوید باشد برای فردا. گاهی موفق می‌شد اما اینبار دیگر فرق می‌کند من پروژه کاردلیا را به پایان خواهم رساند. هربار که آغاز می‌کنم هدف‌هایم را مرور می‌کنم و دلیل و چرای کارم را مرور می‌کنم. ابتدا کمی سخت است اما همینکه موتورم گرم می‌شود، به راحتی همه تمرینات را انجام می‌دهم. تقریبا هر شب حدود یک ساعت کم یا بیش به ورزش اختصاص یافته و من خوشحالم.

کاردلیا: گزارش روز بیست و یکم

گزارش روز بیست و یکم (۲۵ خرداد ۹۷)

 

آغازی دیگر پس از یک ریکاوری کوچک. شاید برای برخی‌ها سوال پیش آید که چرا باید ریکاوری داشت و اصلا چگونه است؟

 

شاید در نگاه اول چیز مفیدی نباشد و حتی برخی آن را عقب افتادن از برنامه فرض کنند. اما تمام ورزشکاران حرفه‌ای می‌دانند که پس از هر مسابقه و در بین هر دوره و یا در میان یک دوره باید زمانی را به استراحت و ریکاوری بدن اختصاص داد. در هر دوره بستگی به نوع دوره و البته کشش بدن هر فرد باید زمانی را به استراحت پرداخت در غیر اینصورت بدن خسته و افتاده می‌گردد و برای بازگردانی آن ممکن است به زمان بیشتری نیاز باشد و برخی‌ها هم برای میانبر از انواع هورمون‌ها و تقویت کننده‌های غیرمجاز استفاده می‌کنند.

 

برای اجتناب از این اتفاق باید در هر دوره ورزشی زمانی به ریکاوری پرداخت. برای مثال یک استراحت ۲۴ یا ۴۸ ساعت کافی است تا عضلات از حالت ضعف خود فاصله بگیرند و دوباره توان خود را بازیابند. زیاد کار کشیدن از عضلات به خصوص هنگامی که تا به حال اینطور فعالیت نداشته‌اند سبب خستگی مفرط و ضعف عمومی بدن خواهد شد.

 

بهترین کار هم عملکردن به برنامه است. در حالی که بدن هرکس متفاوت است، اما برای یک برنامه عادی می‌توان بصورت دقیقی تخمین خوبی برای ریکاوری در برنامه در نظر گفت که دست کم برای تعداد زیادی از افراد مفید باشد و از یک برنامه واحد استفاده کنند.

 

 

 

بررسی و نتیجه

 

تغذیه امروز بسیار عالی بود. این برنامه به کندی پیش می‌رود و دلیل آن همانطور که قبلا گفتم یکی بخاطر بررسی چند تاثیر و کار است و دیگری بخاطر سطح پایین نگاه داشتن تمرینات و رژیم غذایی است تا هرکسی با هر میزان توانایی بتواند وارد این دوره گردد و این برنامه دست کم تعداد افراد بیشتری را تحت پوشش قرار دهد.

 

ورزش‌های امروز مثل قبل با کمی فشار کمتر آغاز شد و این روشی است که درست پس از هر ریکاوری یک ورزشکار دنبال می‌کند. پس من هم همین روش را پیش می‌روم.

 

امروز حس بهتری داشتم و خوشحالم که مطابق برنامه پیش می‌روم. رژیم غذایی برای کاهش وزنی دیگر آغاز شده و باید مطابق آن پیش بروم.

کاردلیا: گزارش روزهای ریکاوری (نوزدهم و بیستم)

کاردلیا: گزارش روزهای ریکاوری (نوزدهم و بیستم)

دو روز کامل (۴۸) برای ریکاوری در نظر گرفتم البته ابتدا نظرم به ۲۴ ساعت بود اما با مطالعه بیشتر متوجه شدم حدود ۳۶ الی ۴۸ ساعت برای بازیابی توان جسمی بهتر است. در این روز فقط تغذیه رعایت گردید. ابتدا شک داشتم که نتیجه بخش باشد اما بعد از ۴۰ ساعت احساس بهتری در عضلات خسته خودم جاری شده. به هرحال نتیجه همیشه خواهد آمد و اینبار نیز نتیجه بسیار خوبی گرفتم.

 

این دو روز فرصت خوبی را بررسی گزارش‌ها و روند پیشرفت پروژه پیدا کردم. بلاخره زمان خوبی به وارسی ورزش‌ها و تمرینات اختصاص دادم و همچنین رژیم غذایی را بیشتر بررسی کردم. تغذیه این دو روز کمی مقوی‌تر بود. و جالب اینکه همچنان وزنم ثابت مانده‌است. تمرینات به زودی اضافه خواهند شد زیرا آمادگی لازم را برای شدت بخشیدن به تمرینات پیدا کرده‌ام. مهمترین تمرینی که آغاز خواهد شد و به جمع لیست ورزش من قدم خواهد گذاشت، ورزش دو است. دویدنی که به زودی بصورت حرفه‌ای دنبال خواهم کرد اما برای این پروژه فقط در حد یک تمرین حیاتی همراه با تمرینات هوازی نقش بازی خواهد کرد.

 

بررسی و نتیجه

مهمترین درس در این ۲۰ روز گذشته که تقریبا نیمی از دوره را در بر گرفته آن بود که همیشه با تلاش کردن و نظم است که هدف خواهیم رسید. برای آنکه کاهش وزن بیشتری داشته باشم برنامه ریخته‌ام اما فقط در حد چند کیلو خواهد بود زیرا به وزن دلخواهم رسیده‌ام و فقط برای تناسب اندام و دویدن راحتتر نیاز به کم کردن وزن خودم دارم