خود ارضایی ذهنی با فیلم‌های انگیزشی و موفقیتی

خود ارضایی ذهنی با فیلم‌های انگیزشی و موفقیتی

دوست خوبم سلام؛

قبل از اینکه گاردت را تبدیل به مشت‌های آهنین کنی و بر سر صورت من بکوبی ادامهٔ این نامه را بخوان.
من نه تنها مخالف موفقیت و انگیزه داشتن نیستم، تازه خیلی هم دوست دارم. اما هر چیزی که از حد گذشت، خفگی و فرو رفتن در توهم می‌آورد.
بله سخن داریم، حدیث داریم، نمی‌دانم تحقیق داریم و هزاران چیز دیگر که همگی می‌گویند: زیادی کار خوب کردن تنها چیزی است که ایرادی ندارد. یعنی زیاده‌روی در کار نیک، بد که نیست هیچ، خوب هم هست.

من هم کاملا موافقم.

اما آیا موفقیت و انگیزش چیزهای خوبی هستند؟ یا بدند؟
راستش نه خوبند نه بد. موفق شدن یک حرکت است، یک دستاورد، یک نتیجه. انگیزه هم یک وسیله است برای پیشرفت.

اینطور تصور کن، هیتلر انسان موفقی بود اما آیا انسان خوبی بود؟ عقیم سازی ضعیفان کار خوبی بود یا سوزاندن آدم‌ها؟ حمله و کشت و کشتار و تجاوز به زن‌ها و بچه‌ها چطور؟ در هر جنگی هست بی‌خودی طفره نرویم و بگوییم این داشت آن یکی نداشت. همهٔ جنگ‌ها داشتند و دارند. دستاورد کثیف بشری است. همین کافی بود که بدانی انسان موفق دلیل بر خوبی نیست. هیتلر، چنگیز و هزاران هزار نفر دیگر از این‌ها در طول تاریخ به هدفشان رسیدند و موفق شدند.

دیدی؟

از طرفی انگیزش هم نمی‌تواند خوب یا بد باشد. فقط خیلی ساده بگویم در یک جمله: انگیزه قتل!

یکی جهان را به صلح می‌کشاند و ایستادگی می‌کند حتی تا پای جنگ (متاسفانه گذری نیست بعضی اوقات). دیگری جنگ می‌کند و دنیا را بهم می‌ریزد.
یکی انگیزه عشق‌ورزی دارد دیگری انگیزه سواستفاده.

تا دلت بخواهد برایت مثال دارم و تو هم تا من دلم بخواهد می‌توانی مثال بیاوری.

اما چرا فیلم‌ها، حرف‌ها و چیزهای انگیزشی و موفقیتی باعث خودارضایی ذهن می‌شوند؟
مخصوصا فیلم‌ها.

تصور کن یک فیلم موفقیتی و انگیزشی می‌بینی. یک آدم بیچاره که با ورزش کردن و تلاش به جایی می‌رسد، دیگری بخاطر تلاش در راه کسب و کار از فقر با هزاران بلایی که سرش می‌آید نجات پیدا می‌کند.

 

این داستان را تصور کن:
سارا به خاطر مشکلات مالی و خانواده فقیرش در یک خیاطی کار می‌کند. چندبار اخراج می‌شود و در نهایت در یک تولیدی مشغول می‌شود. بعد از مدتی با پسری آشنا می‌شود و ازدواج می‌کند اما پسر خیانت می‌کند و سارا شکسته‌تر از همیشه بعد از طلاق دوباره به خانهٔ فقیرانه‌اش بر می‌گردد. این بار تصمیم می‌گیرد و از همان اتاق کوچک یک تولیدی راه می‌اندازد. یک سال اول با هزاران سختی حتی با خوردن نان خشک و آب سر می‌کند. از سال دوم کم کم وضعش بهتر می‌شود.
حالا هفت سال گذشته و سارا نه تنها چند تولیدی دارد بلکه یک زندگی لوکس و زیبا برای خودش دارد. به هیچ‌کس نیاز ندارد و خواهر و مادرش در رفاه کامل کنارش هستند. حالا او زندگی می‌کند.

 

حس خوبی داری؟
ذهنت احساس می‌کند چون تو هم می‌توانی. تو هم این حق را داری. تو باید این حق را بگیری.
حالا فیلمش را می‌بینی و حست دوچندان می‌شود.

 

چطوره فیلم بعدی را هم ببینی؟ اینبار همین داستان برای علی اتفاق می‌افتد که بعد از خیانت زن‌اش از یک اغذیه خانگی به رستوران می‌رسد.

 

داستان و فیلم بعدی را تصور کن که یک پسر از فقر در ورزش موفق می‌شود و زندگی خودش و مادرش را عوض می‌کند.

 

فیلم بعدی و بعدی و بعدی.

 

همین گفتنش هم ذهنت را خسته کرد. چون عملی انجام نشد. تو فقط ذهنت را پر کردی و پر کردی تا انرژی کاملش گرفته شد و حس خوبی هم معمولا داری.
اما بعد از چند ساعت و در بهترین حالت چند روز بعد بیمارگونه یک گوشه‌ای و حوصله خودت هم نداری.
خیلی حس آشنایی هست، می‌دانم من هم این‌ها را خوب طی کردم حتی خیلی بدتر. من هم همین مشکل را داشتم.

 

اما حالا ترجیح می‌دهم که کاری کنم و شکست بخورم، اصلا شکست چیه، ببازم. صفر بشم باز هم، که چندین بار شده‌ام. اما دیگر به این خودارضایی ذهنی رضایت نخواهم داد.

 

این خودارضایی‌های ذهنی تو را تنها می‌کند. به جای انگیزه گرفتن از طبیعت، از دوستان. به جای ساختن یک گروه دوستی خوب که هم را پشتیبانی مثبت کنید، تو را گوشه گیر می‌کند. تو را در توهم غرق می‌کند و در نهایت یک گوشه خواهی افتاد و چشم باز می‌کنی می‌بینی سال‌ها در توهم ماندی. هیچ کس هم نبود بهت بگه کجایی تو.

 

فقط این سوال را از خودت بپرس
دقت کردی با اینکه این همه فیلم انگیزشی و موفقیتی و الهام بخش و … دیدی، چرا باز زندگیت همینه؟

 

 

واقعا چرا؟ چرا با اینکه این همه انرژی می‌گیری اما باز شوت می‌شوی می‌روی کنار؟
چون ذهن ما تصور می‌کنه که واقعا کاری کرده، برای همین هست که انرژی می‌گیری و شنگول می‌شوی. این یک سو استفاده از قدرت ذهن ماست. ذهن این قدرت را دارد. تصور کن وقتی یکی از عزیزانت نارحت است تو هم ناراحتی می‌شوی و با خوشحالی آن خوشحال. تو کاری کردی؟

 

این فیلم‌ها هیچ چیز خاصی نمی‌دهند جز لحظه‌ای انگیزه. انگیزه‌ام اگر استفاده نکنی تمام شده‌است و سوختی. درست مثل آتشی که روشن کنی زیر دیگ اما غذایی توش نباشد. آخر گرسنه می‌مانی.

 

نگذار با ذهنت بازی کنند و نگذار ذهنت با این تصورهای غلط خودارضایی کند. مگر اینکه دوست داشته باشی بیشتر از هر زمانی در تاریخ عمرت را تلف کنی.

 

بلند شو و حرکتی انجام بده. چیز به درد بخور جدید یادبگیر. دقت کن، چیز به درد بخور، نه هرچیزی که هرکسی بهت گفت. چیزی که به درد خودت به درد پیشرفتت به درد زندگیت بخورد.
قبلا اینجا گفتم با جو پیش نرو با شوق الکی پیش نرو. تکلیف خودت با زندگی را روشن کن و پیش برو. شاید باید یک مهارت جدید یادبگیری یا یک تکنیک یا حتی کار کردن با یک دستگاه. فقط خودت را بشناس و حرکت کن.

 

فیلم و سخن انگیزشی هم ببین و بعدش عمل کن و حرکت در مسیرت. انگیزه را مثل بنزین مثل سوخت اضافی درنظر بگیر.

 

یا اصلا تصور کن انگیزه مثل توربو که روی ماشین نصب می‌کنی. یک مقدار موقع مناسب به خودت تزریق کن تا جلو بیافتی. اگر هی توربو بزنی یا بد موقع حتی تزریق کنی که یا موتور می‌سوزانی یا با اجازه اگر خیلی باشد میزنه به باک و خودت و ماشین باهم می‌روید به فنا.

 

تصمیم با خودت

 

پی‌نوشت: فیلم‌های انسان‌های موفق لازم هست و به نظرم باید دید. حتی آن‌هایی که یک کلیپ هستند و مثلا میان و می‌گویند من اینطوری موفق شدم. چیزی که مهمه زیاده روی نکردن برای مغز است.

پی‌نوشت ۲: مریم در کامنت‌ها به نکته خیلی خوبی اشاره کرد. اینکه وقتی در مسیر خودت قرار بگیری و کارهایی درست و موردعلاقه خودت را دنبال کنی چقدر انرژی و انگیزه خواهی داشت. در حقیقت مریم خانم به خود انگیزشی با عمل کردن که شاید بشود گفت بهترین نوع انگیزش است اشاره کرد.

“وقتی به هر دلیلی یا انگیزه کم یا بی حوصلگی و یا هر دلیل دیگه این فیلم های انگیزشی رو میبینیم حالمون خوب میشه درسته؛ ولی برای من انچنان اثراتی نداشت، بیشتر دچار توهم میشم. ولی حالا هر وقت کم انرژی میشم به سراغ علاقه هام میرم یا نه دوباره با خودم هدف اصلیم رو مرور میکنم اینکه چرا باید بیشتر مقاومت کنم چی از درون در اینده خوشحالم میکنه؟ این چیزیه که این روزها حالم رو خیلی خوب میکنه…”

پردهٔ ذهنی داشته باش، نه دیوار

ذهنت را بپوشان.

هرکس و هرچیزی نباید پا برهنه وارد شود.

به همین سادگی.

همچین یک پردهٔ درست حسابی درست کن که هروقت نیاز بود کنار بزنی و هروقت نیاز نبود بگذاری این هجمه‌های زیاد پشتش گیر کند.

 

چرا پرده؟ چرا دیوار نکشیم تا خیالمان راحت شود؟

چون دیوار از ما یک آدم دگم نفهم می‌سازد. بعضی وقت‌ها و بعضی‌جاها لازم است مخصوصا در برابر همین دگم‌ها اما ضررش بیشتر از سودش است.

پرده هم سبک است هم هروقت بخواهی می‌توانی کنار بزنی. دیوار هرچقدر هم بگویی در و پنجره دارد و دروازه بازهم توجیه است. دیوار دیوار است حالا با در و دروازه یا بدون آن، توفیقی نمی‌کند.

 

پردهٔ ذهن را که ساختی دیگر درگیر خزعبلات نمی‌شوی هربار روی این خزعبلات پرده را می‌کشی و به کارت می‌رسی. هروقت هم حس کردی که خوبی‌ها منتظرند پرده را کنار می‌زنی.

این همه هجویاتی که ما در کله خودمان می‌کنیم، می‌توانست صرف خوبیات و خوشیات شود.

 

اما نمی‌شود دیگر، نمی‌شود.

 

من نه بلدم دیوار بکشم نه علاقه‌ای دارم، تو هم نداشته باش. وقتی پرده باشد مطمئن باش هجویات درزی پیدا می‌کنند و می‌آیند. راستش گاهی هجویات هم لازم است، مثل میکروب‌ها.

ولی وقتی هیچ چیزی نباشد دایم خودمان در معرض بیماری قرار می‌دهیم. اگر هم دیوار کشی کنیم، دچار دگماتیسم شدنش به کنار، انقدر پاستوریزه می‌شویم که با اولین میکروب زارتی به زورتی می‌رویم.

 

نه من علاقه‌ای دارم مثل این روشنفکر نماها یا دگما زده‌ها باشم نه تو. پس دایم رادیکال فکر کردن و یکباره همه چیز را کنار زدن برای همیشه، جز خرفتی ندارد. خودمانیم، دیدی دگمازده‌ها را هرچه خلاف میلشان است باید حذف شود. روشنفکر نماها هم که اگر بگویند شامپانزه باش برای آزادی، می‌گویند آری این راه بشر است. یکی الاغ باری است دیگری درازگوش زینتی.

 

پس راه آنان را نرویم.

 

برای برخی چیزها، عین یک گوش در و دیگری دروازه باش. پرده را هم گاهی بکش و گاهی باز. فقط ۲۴ ساعته مطالعه کردن چیزی به دنیا اضافه نمی‌کند همانطور که ۲۴ ساعته کله در گوشی بودن. گرچه اولی خوشتر است. گاهی باید خندید، وولی خورد، شیطانی کرد. پرده برای همین است، سوراخ است و سبک، می‌گذرند و به ما می‌رسند. اما هجم زیادشان پشت آن می‌میرند و ما به راحتی به کارمان می‌رسیم. از طرفی هم به راحتی کنار می‌رود خوبی‌ها هجوم می‌آورند. دست خودمان است.

 

پردهٔ ذهنی، کنترل ذهنت را به تو می‌دهد.

تیتر ندارم اما حرف مهمی برای گول نخوردن از دست ثروتمندنماها دارم

زیستن پلاس اصلا راجع‌به پول و ثروت نیست. شاید برخی جاها چیزهایی بگویم که که ربط داشته باشد اما نه هدف زیستن پلاس است نه هدف و تخصص من پولدار کردن دیگران است. این نوشته فقط به عنوان یک یادآور و اشتراک تجربه و اطلاعات مفید است تا دیگران هم به فکر فرو روند قبل از اینکه پولشان را جای اشتباهی تسلیم کنند. درست که قرار است قسمتی از پولمان را روی خودمان سرمایه گذاری کنیم اما هر آموزش و هر مربی و کلاس و دوره‌ای سرمایه‌گذاری نیست همانطور که هر حساب بانکی حساب پس انداز نیست چه برسد به سرمایه‌گذاری.

 

امروز با خودم فکر می‌کردم که این همه راجع به پولدار شدن حرف می‌زنند واقعا پولدار هستند؟ نمی‌خواهم حرف‌های کلیشه‌ای برنم اما لازم می‌دانم با خودم تکرار کنم. به هرحال هرچیزی که کلیشه شده باشد حتما دلیل محکمی داشته.

فکر کردم واقعا این کسایی که حرف مایه داری می‌زنند چقدر پولدارند؟ مثلا یکسری‌ها از ماشین خوبشان مثل بنز و پورشه و ب‌.ام‌.و حرف می‌زنند یک سری‌ها عکس خانه‌های خفن و ویلاهای آنچنانی می‌گذارند اما واقعا انقدر پولدار هستند که اینکار را نکنند ولی پولدار باقی بمانند؟ یعنی تبلیغ زرد نکنند اما پولدار باشند.

شاید این کلیشه تفاوت پولداری و ثروتمندی واقعا درست باشد. یا کسی را سراغ دارم که می‌گفت من عاشق ماشین لندکروزر هستم اما با اینکه پولش را دارم نمی‌خرم چون به اهداف بلندتر فکر می‌کنم. تا اینجا درست بود اما هدف بالاترش ربطی به میزان پولش نداشت یعنی همانقدر هم کافی بود که هدفش را به دست آورد یا دست کم در مسیرش بیافتد. یا یک حرف احمقانه می‌زنند که می‌گویند ماشین نخرید ضرر است. بله ماشین خرج دارد، قیمتش وقتی کار کند از صفر بسیار کمتر می‌شود و اگر کیلویی بخری ممکنه ضرر کنی. همه درست است اما در کشوری که ماشین هر پنج سال از رده خارج می‌شود و قیمت بالایی ندارد. در کشوری که استاندارد و چرخه محصول دارند نه کشوری که ماشین ۵۰ سال پیش به عنوان ماشین روزمره استفاده می‌شود. و می‌دانیم که هرچیزی که از دور انداخته نشود به خاطر تورم قیمتش افزایش می‌یابد البته به صورت نسبتی نه رابطه مستقیم. در کشوری کاربرد دارد که اقتصاد رانتی و فاسد ندارد. خودمانیم اقتصاد کشور ما کاملا فاسد شده است حالا تو دوست داری هی بگو نه مثبت باش. نه عزیزم مثبت بودنی که یادت دادند سبک زندگی کبک هست. یعنی کله در برف به خیال خود همه چیز خوب است. در حالی که مثبت اندیشی واقعی یعنی از بین بدی‌ها بتوانی راه خوب را پیدا کنی. همانطور که همین حالا خیلی‌ها هستند که با این اقتصادی که فاسد شده و در حال تغییر است، درست کار می‌کنند. همان‌هایی که کله خود را زیر برف نکرده‌اند. اما همان توصیه اشتباه کافی بود تا چندین نفر کلی سود از دست بدهند. کاملا معلوم بود که اگر هم چیزی باشند فقط همان قدر اندکی پول از فروش جمع کرده‌اند یعنی درنهایت فقط یک فروشنده هستند نه یک بیزینس من نه یک آدم کسب و کار. مشکل آنجا شروع می‌شود که یک فروشنده به جای یک مشاور کسب و کار صحبت می‌کند. فکر می‌کند چون خودش انجام داد و حال کرد بقیه هم باید انجام دهند.

 

برای من آن سال ذهنیتی پیش آمد مخصوصا که من با در چند پروژه تقریبا سنگین و تخصصی عمرانی کار کرده بودم. آن ذهنیت این بود که یا آن‌ها دربارهٔ هدفشان دروغ می‌گویند یا اصلا چیزی از بیزنس یا همان کسب و کار بلد نیستند. دروغ می‌گویند چون تا الان مسیری را که می‌گفتند هدفشان در آن است پیش نرفته بودند، در حالی که نیاز به پول زیادی نداشتند. یا بدتر اینکه آنها نمی‌دانند بیزینس چیست.

می‌دانی هر دو دسته وجود دارند هم دروغگوها هم نادانان (در کسب و کار البته). ازبین این‌ها تعدادی هم احتمالا هستند که در مسیر درست باشند ولی من هنوز ندیده‌ام.

 

بگذار نکته تلخ و حقیقتی را بگویم:

در ایران پولدار با باج، رانت، پارتی، لابی و انواع کارهای ناجور زیاد داریم بسیار زیاد. اما پولدار درست هم داریم. و این یعنی پول یک وسیله است و وسیله نه چیز بدی است نه خوب. حتی من به شدت معتقدم خیلی هم خوب است و واقعا برایم جز بسیار مهمی از زندگی است. چون وسایلند که کار و زندگی ما را آسان می‌کنند و باعث پیشرفت ما می‌شوند. از طرفی هم می‌دانیم که هرجا سودی باشد آدم سودجو و سو استفاده کننده هم وجود دارند و کشور و فرهنگ ما متاسفانه جای باز برای این‌ها گذاشته.

ولی قرار نیست ما هم چون خیلی‌ها فاسدند از این ابزار استفاده نکنیم و بدمان بیاید یا حتی ما هم فاسد شویم. این همه انسان شریف و خوب ثروتمند وجود دارند. من خیلی فکر کردم از بین این همه که می‌گویند ثروتمند باش، نمی‌دانم پولدارشو، نشو، حرف بزن، نزن و هزارتا چیز دیگر کدام را باید گوش کرد.

اول از همه باید بگویم من به این جمله زیبا علاقه‌مندم و باور دارم:«فقط احمق‌ها هرچه می‌خوانند باور می‌کنند.» (البته در دیالوگ اشاره به روزنامه داشت) حالا این را به باقی جاها و رسانه‌ها ربط بدیم. مثلا هرچه می‌بینند، هرچه می‌شنوند (این دیگه خیلی مهمه) و در هرجا از تلویزیون تا سایت و شبکه‌های اجتماعی و هزاران مثال دیگر.

 

پس لطفا احمق نباشیم حتی این نوشتهٔ من. خودم هم وقتی بازخوانی می‌کنم با نقد می‌خوانم با اینکه باور کامل به نوشته‌ خودم دارم.

 

اولا آن‌ها بگویند پولدارند و با انواع قصر و ماشین نشان بدهند دلیل بر پولداری آن‌ها نیست چه برسد به ثروتمندی. می‌دانم چه فکر می‌کنی یک پورشه و فراری و بنز و غیره کلی قیمت دارد. آری دوست عزیزم اما فقط چند میلیارد آن هم با پول همین حالا یعنی آبان ۱۳۹۷ خورشیدی. قبلتر خریده باشند بعضی‌هایش به میلیارد هم نرسیده بود. و باور کن همین الان هم چند میلیارد پولی نیست کافی به آپارتمان ۱۰۰ متری وسط شهر تهران نگاه کنی ببینی چند شده است.

خب خب خب قبل از اینکه با مشت و لگد و شاید سلاح سرد و گرم به جانم بیافتی یادآوری کنم من فقط فکرهایم را در این پست می‌نویسم و اینجا وبسایت من است 🙂 می‌دانم راضی نشدی اما گفتم صبر کنی تا یک دید تازه به تو بدهم و بدانی چرا این حرف‌ها را می‌زنم.

 

نیلینگ میرداماد

 

سال ۱۳۹۰ من به کارهای عمرانی پیوستم به عنوان یک جوجه مهندس که هنوز با تنبلی درس می‌خواند و مشغول کار شده بودم. البته مانده بود تا فارغ التحصیل شود. اما سال ۹۲ بود که از سبُک کاری به کارهای سنگین‌ رسیدم و باز به عنوان کار‌آموز اما نه بی‌تجربه، کارآموز در یکی از پروژه‌های تخصصی بزرگ و شخصی بودم. (برای کسانی که می‌خواهند بدانند:‌ پروژه تحکیم گود به روش نیلینگ و انکراژ همراه با پایل و زهکشی سنگین بخاطر قنات زیرش بود. اسم کارفرما را نمی‌گویم چون نمی‌دانم راضی است یا نه.) گود بطور متوسط ۱۷ متر عمق داشت (زمین شیب داشت) و فقط هزینه گودبرداری و تحکیم آن حدود یک میلیارد تومان بود. تمام این‌ها جدای از هزینه کارگاه کارفرما، ماشین آلات، میکرو پایل و … که همگی این‌ها تازه مرحله ابتدایی کار بودند یعنی حتی به شروع ساخت نرسیده بودند.

 

نیلینگ وزرا

پروژه نیلینگ و انکراژ خیابان وزرا (شرکت سارنگ)

 

ما بعد از تحکیم گود از آنجا رفتیم اما برای دریافت حسن انجام کار حدود ۸ ماه بعد برگشتیم. در مرحله‌ اولیه اسکلت بودند و طبقه همکف تازه تمام شده بود یعنی از منفی ۱۷ به سقف همکف رسیده بودند. توی جلسه و خوش و بش‌ها متوجه شدم که هزینه تا همینجا برای کارفرما بیشتر از ۷ میلیارد بود. البته مطمئن نیستم با کل اسکلت یا فقط تا همکف را منظورشان بود. به هرحال این داستان برای سال ۹۲ بود و قرارداد برای سال ۹۱. این کوچکترین نمونه از این کارها بود. و این کارفرما جز معمولی‌هاست که تازه این یکی از پروژه‌هایش بود.حالا شما حساب کنید آن موقع پورشه هر مدل، بنز و … چقدر بود.

بله عزیز، بله گرامی، هرکسی بیاد بگه پولدارم و ماشین و خانه نشان بده دلیل نمی‌شود که تو باور کنی پولدار است یعنی ۱۰ میلیارد آن زمان هم پولی نبود و الان که دیگر هیچ:)

خب این‌ها در نهایت ما را به اینجا رساند که پولدارهای ایران تعداد زیادی به خاطر رانت و پارتی و رشوه و … به وجود آمدند و عده‌ای هم با فروش خیلی چیزهای دیگر از جمله خودشان. اما، مهم اینجاست که یکسری‌ها هستند که از روش درست پول دار شدند و واقعا ثروتمندند. این‌ها کسانی هستند که باید مربی و معلم شما باشند. کسی که سنی از آن گذشته و تجربه کافی دارد. در طول زمان ثابت کرده است که راهش را بلد است با آنکه شکست فراوان خورده.

حالا در بین کسانی که می‌خواهند پولدارتان کنند ببینید کدامشان واقعا پولدارند و مهمتر که از چه راهی پولدار شده‌اند. اصلا می‌خواهی فقط فروشنده باشی یا یک پرزنتر؟ می‌خواهی فقط بفروشی و پول جمع کنی یا یک کسب و کار راه بیاندازی؟ حواست باشد که به بلاف‌ها و خالی‌بندی‌ها گوش نکنی. اصلا گوش نکنی

خیلی سادست پیدا کردن پارتی باز و رانت خوار یا پول بگیر از مردم و پولدارشو از پولدار واقعی. البته نه در همه موارد ولی در این مدل‌هایی که می‌بینید به راحتی تشخیص می‌دهید.

کافیست ببینی که کدامشان تخصص دارند و کاری تخصصی می‌کنند. حالا یا تخصص علمی بوده یا فقط کسب و کار مثل تولیدی مثل خدماتی و هرچیزی که به صورت تخصصی نه صرفا مدرکی دنبال شده است. و مهمتر اینکه به جز خالی بندی و بلاف‌های ابلهانه باشد. مثلا بیایند بگویند من با فروش گوشت خوک در ایران پولدار شدم. خیلی خنده دار است سوای جرم بودن، مصرفی در ایران ندارد و اگر باشد بسیار کم است پس به راحتی می‌شود فهمید چقدر خالی بندی است. و شاید خنده دار باشد اما تا همین قدر تابلو خالی می‌بندند منتهی چون با فکر پول و ثروت مخاطب کور شده است نمی‌فهمد. بیا و ما کور نباشیم و از پول ما پولدار نشوند.

اگر غیر از تخصص پولدار شده بود. بدانید جایی از کار می‌لنگد. یا پارتی و رانت و چیزهایی است که در فکرت می‌آید. یا ارث، ترقی زمین و مال اموال مرده‌ای بوده و یا کلاهی برداشته است. یا در آخر دروغ می‌گوید. همین، یک خالی بند حرفه‌ای است.

 

کسی نه از وب سایت راه انداختن پولدار شده است نه از تبلیغ کردن خودش در جاهای مختلف. کسی که کاری دارد تخصصی دارد می‌تواند با تبلیغ و و وب سایت و … پولدار شود. در غیر اینصورت اگر واقعا پولدار شد بدانید کارش بو می‌دهد. بله گوگل، فیس بوک و خیلی‌ها در ایران کارشون وب سایت که پولدار شدن اما بخاطر وبسایت نبوده اگر نمیدونی بهتره مدل بیزینسشان را بررسی کنی نه کار وبسایتشان را.

 

احتمالا یک داستان معروف خارجی که چندسالی است تو کشور ماهم پخش شده شنیده‌اید. یک فردی سایتی (یا تلفن و هرچیزی دوست دارید بگویید) راه انداخته بود و می‌گفت که من راز پولدار شدن را می‌دانم. و ۹۰ روز دیگر آن را به کسانی که از پیش خریده باشند خواهم گفت. هزینه این راز ۱۰ دلار است. خیلی‌ها می‌خرند و درنهایت بعد از ۹۰ روز می‌گوید راز من همین بود. شما رازهای دیگری دارید خوشبحالتان 🙂

 

در دام کلک ۱۰ دلاری نیافتیم. از بین این‌ها کسی را پیدا کنید مسیری را طی کرده است و پولداریش طی سال‌های زیادی ثابت شده است. یعنی دنبال ثروتمندان بگردید و از آن‌ها مشورت بخواهید. خیلی‌هاشان حتی با روی باز می‌پذیرند.

 

من باشم به دنبال بازرگانان موفق که اسمشان را هم نشنیده‌اید می‌روم، یا دنبال سازندگان بزرگی که می‌شناسم می‌روم (بلاخره یکی از آنها هست سالم باشد 🙂 ).

تو هم هرکه بهتر می‌دانی را بجوی.

کسی ثروتمند است که اگر تمام پول، ثروت، سرمایه و ارتباطاتش را بگیری باز هم می‌تواند پیشرفت کند و ثروتمند شود. برای همین اگر می‌خواهی بفهمی آیا طرف ارزش وقتت را دارد کافی که او را بدون سرمایه و ثروت و رابطه‌هایش در نظر بگیری. اگر به نظرت آمد که نمی‌تواند دیگر برگردد و فقط در یک فرصت خاص پولدار شده است. دورش را یک خط قرمز خوشگل بکش و برو. زندگی، وقت و پولت بیشتر از این‌ها ارزش دارد.

 

ستون پروژه میرداماد

 

راستی من می‌خواهم متخصص‌تر بشوم و کسب و کارم را پیشرفت بدهم. برای همین می‌خواهم روی مارکتینگ کار کنم مخصوصا بخش تبلیغ البته تبلیغ درست نه تبلیغ زرد. تو هم اگر بیزینس داری اولا تخصصی کار کن، پیش رفت کن و البته کسب و کار داشته باش، دوما روی مارکتینگ کار کن (نه فقط بازاریابی – نمی‌دانم کدام شیر پاک خورده‌ای مارکتینگ را در ایران بازاریابی ترجمه کرد). اگر هم حوصله نداری دست کم روی بازار هدفت کار کن و از تبلیغ هدفمند استفاده کن. هدفمند و قوی. نه تبلیغ زرد. مطمئنم که جواب خواهی گرفت.

امیدوارم هم من، هم تو، پیشرفتی که به دنبالشیم نه فقط آرزو داریم را لمس کنیم. و آن‌ها هم به راه راست هدایت شوند 🙂

خود الانمان را برای رسیدن به خود آینده‌مان قربانی کنیم و بی‌ادب هم نباشیم

نابرده رنج، گنج میسر نمی‌شود

مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد

– سعدی

 

یک روزی همه ما حاضر می‌شیم تا رنج و سختی را به جان بخریم. حالا ممکن این روز در جوانی باشه یا میانسالی و شاید پیری. تنها کاری که ما باید کنیم این است که مطمئن بشویم این روز پس از مرگ ما نیست. یعنی در دوران زندگی ما اتفاق بیافتد.

 

وظیفه من، تو و همه ما این که تلاش کنیم این روز هرچه زودتر اتفاق بیافتد. اگر به دنبال این هستی که بشینی و از آسمان فرجی حاصل بشود باید بگویم زهی خیال باطل. فکرش را هم نکن، مخصوصا حالا که قرن ۲۱ میلادی هستیم. یا بهتر بگویم دست کم ۱۰ هزارسالی از بشریت گذشته است. این تفکرات شاید در زمان طلایی اساطیر جواب می‌داد اما حالا همه‌ شدند توهمات. تو نه فرشته‌ای را پیدا می‌کنی که بیاد دنبالت نه پری یا شاهزاده‌ای که بیاد برای خوشبخت کردنت. در حقیقت بیشتر از دو هزار هزار سال می‌شود که دیگر نه فرشته‌ای مفتی برای کسی کار کرده نه خدا برای تنبل‌ها چیزی فرستاده.

 

«از تو حرکت از من برکت»، از تو مفت خوری از من نعمت بری. پس بیا قبل از اینکه این روز سختی انقدر دیر بشود که حالش را نداشته باشیم، بسازیم. همین حالا مسئولیت زندگی خودمان را بر عهده بگیریم. و وقتی می‌گویم مسئولیت زندگی خودمان منظورم فقط مسایل مادی نیست یعنی در حقیقت من خیلی هم مادی نیستم. مادیات برای بهتر کردن وضعیت و کیفیت معنویات خوب است. حالا این معنویات برای کسی عبادت و پرستشگاه می‌تواند باشد، برای دیگری طبیعت گردی، دیگری نوشتن، برای آن یکی مهمانی و پارتی و کسی دیگر ورزش و هزاران مثال دیگر. مطمئن باش راه تو هرچه باشد اگر نتوانی با نداشتن لذت ببری و در مسیرت باشی با هزاران هزار ثروت و مادیات هم نمی‌توانی. پس زور بزن خودت باشی. خودت بودن نقد و آمادست اما پلودار شدن و مادیات نسیه. معلوم نیست من فردا زنده باشم پس امروز لذت می‌برم، شاید فردا نباشم.

 

دقت می‌کنی همین یک روز یک روز است که یک هفته، یک ماه، یک سال و یک عمر را می‌سازد. وقتی هر روزت را برای رسالتت برای مسیر و اهدافت آماده می‌کنی، یعنی تو خودت را قربانی می‌کنی برای خودت. تو اکنون خودت را قربانی می‌کنی برای فردای خودت. تو وقتی می‌توانی آنچه می‌خواهی بشوی که بتوانی کسی که امروز هستی را قربانی کنی. بعد از آنکه خودت را امروز قربانی کردی، فردا تویی نو زاده خواهد شد. الانت را مثل دوران تولدت و جنینی در نظر بگیر. تو رشد می‌کنی و نمی‌فهمی، حتی خیلی بدتر اعصابت بهم خواهد ریخت. اما در نهایت آنچه آرزویش را داشتی متولد خواهی شد. و آن هنگام است که مانند نوزاد تازه متولد شده اشک می‌ریزی و گریه می‌کنی. اما اینبار نه از شگفتی دنیا که از شگفتی خودت و باورهایت. اگر این فداکاری را نکنی یا قبل از مسیر رهایش کنی مانند یک جنین مرده خواهی افتاد.

 

می‌دانم که سخت است اما باور کنیم که از اسپرم تبدیل به یک آدم شدن سختتر نیست. با هردوی ما هستم نه فقط تو بلکه روی حرفم بیشتر با خودم است. نمی‌دانم چرا اینطور رفتار می‌کنیم و فکر می‌کنیم که چقدر دممان گرم هم هست. کسی که سختی مسیرش را قبول نکند مسیری هم طی نخواهد کرد بلکه در همان جا خواهد ماند. ما نه تنها بی فکر و بی مسئولیت شدیم بلکه حس می‌کنم گستاخ و بی‌ادب هم شده‌ایم. خیلی راحت به نعمت‌هایمان لعنت می‌کنم و تازه طلبکارم هستیم. یکسری توهمات هم داریم و فکر می‌کنیم که اگر سختی نکشیم راهمون بهتر است. یک عده دیگرمان هم که برعکسیم، فکر می‌کنیم هرچه راحت به دست آمد ارزش ندارد. افتاده‌ایم در راه بی‌ادبی و گستاخی ذهن و جسم و جان. یا مفت خور شده‌ایم یا کافر. اصلا مغزهایمان را نابود کرده‌ایم. نعمت می‌آید بهانه می‌گیریم، سختی به جان نمی‌خریم منتظر معجزه هم هستیم. وقتی می‌گویم سختی راه را به جان بخریم فکر می‌کنیم باید مرتاض هندی باشیم. وقتی می‌گویم باید قدر نعمت‌ها را بدانیم فکر می‌کنیم نعمت چیزی که به سختی به دست آمده. در حالی که معجزه‌ای که انتظار داشتیم همین است. نعمتی که داریم یا خیلی آسان بر ما نازل شده است. سختی راه با سختی کسب گره خورده اما با میزان معجزه و نعمت نه.

 

نه تنبل شاه عباس باشیم نه بهانه گیر بنی اسراییلی. در هرصورت بی ادبی و گستاخی است. به قول مولوی که گفت:

از خدا جوییم توفیق ادب

بی ادب، محروم گشت از لطف رب

بی‌ادب، تنها نه خود را داشت بد

بل که آتش در همه آفاق زد

درمیان قوم موسی، چند کس

بی‌ادب،گفتند:«کو سیر و عدس؟»

منقطع شد خوان و نان، از آسمان

ماند رنجِ زرع و بیل و داس‌مان

 

 

نه از این‌ور بیافتیم نه از آن‌ور. نه تنبل و بیعار و مفت خور باشیم نه مرتاض نفهم. سختی مسیر و رسالتمان را قبول کنیم و تلاش. قدر نعمت و رحمت هم بدانیم نه اینکه از فرصت‌ها استفاده نکنیم و بگوییم اه این کار ما نیست. نه به یک عده که فرصت طلب و دون مایه شده‌اند نه به عده‌ای که فرصت سوز قد و بی‌مغز.

 

مسیر درست را برویم و از فرصت‌ها و نعمت‌هایی که آسان می‌کنند لذت ببریم. قدر رحمت‌هایی که خدا به آسانی در مسیر برایمان می‌گذارد بدانیم. شاید این رحمت الهی یک شخص و همراه باشد شاید یک کار و کسب خوب شاید یک وسیله و اتفاق. قدر دان باشیم و با ادب.

دنبال استعداد و توانایی‌ات برو، نه دنبال اشتیاقت

چگونه زندگی، شغل و تحصیل واقعی‌مان را پیدا کنیم؟

 

اگر هنوز به دنبال شور و اشتیاقت هستی. باید بگویم راه را اشتباه می‌روی. بگذار راحت بگویم اگر هنوز به دنبال چیزی هستی که شوق داری اصلا شوق آتشین. یعنی به هیچی نرسیده‌ای.

اگر هنوز به چیزی نرسیده‌ای. ولی همچنان به دنبال شوق و اشتیاقت هستی. مسیر را اشتباه آمدی. حقیقت همین‌ست. کسی برای شوق و اشتیاق شما پولی نمی‌دهد. کسی برایش مهم نیست چقدر آتشین شوق داری. آیا کاری انجام می‌دهی؟ برایشان مشکلی حل می‌کنی؟

حتی خودت. چه مشکلی از زندگی خودت را حل می‌کنی؟

 

 

حتما برایت سوال شده که این آدمای موفق که شوق و اشتیاق داشتند چطور پس بالا رفتند؟

صبر کن. آرام باش. شما نکتهٔ آن‌ها را نگرفتی. و هنوز شوق و اشتیاقت در جو است. آن‌ها به دنبال جو و شور و اشتیاق نرفتند. آن‌ها دنبال چیزی رفتند که در وجودشان بود. چیزی که می‌لرزاندشان. اینجا بود که شوق به وجود آمد. در حقیقت آن‌ها با شوق پیش رفتند. نه برای شوق.

اشتیاق آن‌ها چه فرقی داشت؟ آن‌ها اشتیاق را در انجام کاری یافتند. نه انجام کاری را در اشتیاقشان. این حرف‌های بیهوده مربیان جدید دنیا که جز حرف زدن کاری ندارند را بریزیم دور. زندگی موفق‌ها را مطالعه کنیم. خواهیم دید که چطور یک چیزی را پیدا کرده‌اند و به دنبالش رفته‌اند.

 

 

فرق اشتیاق با دوست داشتن

شوق و اشتیاق یا شور بر اثر جو بوجود می‌آید. یعنی شما جوگیر می‌شوی. اصلا این چیز بدی نیست. روش استفاده‌اش می‌تواند مضر باشد.

اما دوست داشتن درونیست. شما چیزی را دوست دارید. حالا به چندین دلیل. گاهی به دلیل خاطره خوب از انجام کاری. گاهی تجربه خوب. گاهی حتی بی‌دلیل. اما در اثر جو نیست.

 

اشتیاق با تجربه و حال و هوای ما به شدت بالا و پایین می‌شود. اما علاقه و دوست داشتن بسیار سخت تغییر می‌کند. و معمولا هنگامی تغییر می‌کند که یا اتفاق بسیار شدید بدی بیافتد. یا به مرور موریانه‌های بدی بدنه علاقه شما را خورده باشند.

خودت را در موقعیتی تصور کن که کنار مخاطب خاصت هستی. می‌خواهی باهاش صحبت‌های خصوصی کنی و مطلب مهمی را بگویی. اما ناگهان متوجه ناراحتی‌اش می‌شوی. برخورد خوبی ندارد و دلت را آزرده می‌کند.

تو حرفت را نمی‌زنی. مدل رفتارت را کمی تغییر می‌دهی. شاید کمی باهم خشک برخورد کنید. و جو سنگین می‌شود. اما دوستش داری.

 

شوق و اشتیاق شما برای برقرار ارتباط و صحبت کور شد. اما علاقه شما کاسته نشد. اصلا هیچ ربطی به علاقه شما نداشت. فقط بخاطر جو رفتار خود را عوض می‌کنید. شاید خشک شوید شاید عاقلانه برخورد کنید و به دنبال حل مشکل برآیید. اما می‌دانید آن که کنارش هستید با همهٔ بداخلاقی که نشان داد همان است که قلبتان برایش می‌تپد.

 

این تفاوت شور و اشتیاق است با دوست داشتن.

 

بگذارید یک مثال دیگری بزنم

تصور کن علاقه‌مند به سبک خاصی از موسیقی هستی. یک روز حوصله نداری و می‌خواهی سبک دیگری گوش کنی. اصلا شور و شوقی برای گوش دادن به آن سبک را نداری. اما آیا واقعا دیگر آن سبک را دوست نداری؟

می‌بینی تفاوت علاقه و شور و اشتیاق اینطور است.

 

پس بجای اینکه به دنبال جو باشی. در کاری که استعداد و علاقه داری جوگیر شو.

 

چطور این علاقه را کشف کنی؟

شاید ناراحت کننده باشد اما بسیار سوال مسخره‌ای است. و این تقصیر ما نیست. تقصیر رسانه‌ها، سیستم آموزشی و … است. اینجا هم عده‌ای فرصت طلب از این ضعف ما استفاده می‌کنند.

گرچه تقصیر ما نبوده اما این مسئولیت ماست که اینطور نمانیم. تقصیر ماست اگر باز به همین اشتباه ادامه دهیم.

 

خیلی ساده‌ست. ما به چه علاقه‌داریم و در چه استعداد داریم. کاملا درون خودمان است. می‌دانم تبلیغ و جو‌های جدید خزعبلات به خورد ما می‌دهند. اما باور کنید دست ماست. کافی به درون خودمان بنگریم. خلوتی کنیم. مطمئن باشید پیدا می‌کنید. اگر هم واقعا نمی‌دانید چه کنید. این راه حل را انجام دهید.

یک کاغذ بردارید. دو قسمت کنید. بالای سمت راست بنویسید: «چیزهایی که دوست دارم» و بالای سمت چپ بنویسید: «هدیه‌های درونی که دارم».

حالا هرچه، از کار تا تحصیل و سبک زندگی که دوست داری داشته باشی سمت راست بنویس. کاغذ کم آوردی کاغذ بعدی. علایقت را خالی کن. ممکن برخی‌هاش شور و جو باشد و تو ندانی. اما مهم نیست. بنویس. در نهایت می‌فهمی کدام‌ها علاقه و کدام جو هستند.

 

 

بعد بیا سمت چپ و هدیه‌های وجودیت را بنویس. از توانایی‌هایی که داری. از روی دست راه رفتن تا توانایی و درک سخت‌ترین مسایل ریاضی. از استعدادهایت بنویس. ممکن است صدای خوبت باشد ممکن است نقاشی زیبا کشیدن باشد. از دویدن خوبت تا نفوذ در دل‌ها و دست پخت خوبت. هرچه استعداد و توانایی داری بنویس.

دلیل اینکه این ستون را هدیه گذاشتم همین است. تا هم استعداد‌هایت را پوشش دهی هم توانایی. هر هدیه‌ای که خدا، آفرینش و یا هرچه که می‌خواهی صدایش کنی در وجودت قرار داده‌است. این‌ها را بنویس.

 

وقتی تمام شد. قدری استراحت کن. شاید بهتر باشد یک روز بگذاری کنار باشد. اما بیشتر از یک روز نشود. شاید هم یک ساعت برایت کافی باشد.

 

 

بعد برگرد و نگاه کن. ببین اینهایی که دوست‌داری کدامشان واقعا علاقه بوده و کدامشان جوگیر شدی. بعد شوق و اشتیاقت را خط بزن. شوق و اشتیاق یک حس زودگذر که می‌توانی در هرچیزی برای خودت به وجود بیاری. همان کاری که رسانه‌ها و خیلی‌ از این جو دهنده‌ها تا الان باهات انجام دادند. تو را به چیزی سوق دادند که اصلا برات مهم نبوده و فکر می‌کنی که دوستش داری. اینجا مشخص خواهد شد.

 

 

حالا وجه مشترک هدیه‌هات با علاقه‌مندی‌ات مشخص است. این‌ها چیزهای هستند که هم یک هدیه درونی در رابطه با آن‌ها داری و هم علاقه داری. اینجاست که شوق درست شکل می‌گیرد. این‌ها چیزهایی هستند که می‌توانی دنبالشان بروی.

 

 

مثلا اگر دست پخت خوبی داری. خب یک آشپزخانه یا یک رستوران محلی است که پیشرفت می‌کنی. می‌توانی همین الان کارت را شروع کنی. از کم شروع کن و بیشتر یادبگیر و پیشرفت کن.

اگر در تدریس توانایی. یک زمینه از علاقه‌ات را دنبال کن و آن را تدریس کن.

 

خیلی سخت نیست. مسیر اینطور است. خیلی ساده شد نه؟

 

حالا یک سوال پیش می‌آید. خیلی از افراد مخصوصا مشاهیر برای رسیدن به چیزی با شوق کار می‌کردند. بلاخره شوق باید داشت یا نه؟

 

قبلش هم گفتم. شوق چیز خوبی‌ست اگر درست استفاده نشود مضر می‌شود. وقتی شما برای چیزی که علاقه‌نداری شوق داشته باشی یعنی جایی از کار می‌لنگد. این‌ها برای چیزی که دوست داشتند و می‌خواستند تلاش کردند. با اشتیاق به سمتش رفتند و تلاش کردند.

 

بگذارید داستان یکی از مشاهیر دنیا را باهم نگاهی کنیم. من ایرانی مثال نزدم چون خیلی وارد نیستم یعنی از مشاهیر هم عصر ما جز عده کمی بقیه به جاهای تاریک می‌رسیم. بعدم من مطالعه خاصی روی زندگی آن‌ها نداشتم. البته بجز کارآفرین‌ها. اما در مشاهیر منظورم سلبریتی‌ها ترجیحا کسی مثال می‌زنم که در کل دنیا مشهور باشد. اینطوری ملموس‌تر است.

 

 

زندگی آرنولد شوارتزنگر را تاحالا خواندی؟

ترمیناتور، کماندو، غارتگر و … فیلم‌های معروف او هستند. فرمانداری کالیفرنیا. قهرمان بدن‌سازی و تناسب اندام جهان. مطمئنا از نظر خیلی‌ها انسان موفقی است.

 

شوق و اشتیاق بسیاری برای همه این‌ها داشت. الان هم در یوتیوب کلیپ‌های خودش مثل له کردن هرچیزی توسط تانک شخصی آرنولد را گذاشته. اولین بار که دیدم برام جالب بود. آرنلود الان ۷۱ سال سن دارد (۱۳۹۷ خورشیدی). ولی ورزش بدنسازی را انجام می‌دهد. تیراندازی می‌کند. وقتی نگاه کردم با خودم مقایسه کردم دیدم. پسر من دارم راهی می‌رم که فکر می‌کنم دوست دارم. شوق و جو بسیار داشتم. برای چیزهایی که فقط جو بود.

آرنولد عاشق بدنسازی بود. عاشق بازیگری. و هرکاری که کرد دوست داشت. شوق و اشتیاقش بر اساس علاقه‌اش به وجود می‌آمد. می‌خواست چیزی باشد نه پولدار. تلاش کرد. توی یکی از ویدیوهاش می‌گفت من وقتی بچه بود از اتریش می‌خواست به آمریکا بیاد. درست در دو دهه رکود بعد از جنگ جهانی دوم به دنیا آمده بود. ولی بجای شوقش، علاقه‌اش را دنبال کرد. برعکس ما آن زمان رسانه‌ها خیلی قوی کار نکرده بودند. ابله‌های موفقیت نما همه جا به لطف شبکه‌های اجتماعی نبودند. که به ما پولدار شو پولدار شو تزریق کنند. یا رسانه‌ها و سیستم آموزشی بگویند، پول اخه، اهه، بده زشته و … .

 

در دوگانگی قرار داریم. کمتر کسی می‌گوید دنبال علاقهٔ درونی‌ات باش. دنبال هدیه‌ات برو.

 

 

آرنولد وقتی وارد آمریکا شدمدرسه می‌رفت و بعد تا عصر کارگر ساختمان بود. باشگاه بدنسازی ورزش می‌کرد. ساعت ۸ تا ۱۲ شب کلاس بازیگری و یک مدت حذف لهجه می‌رفت. به قول خودش ۶ ساعت می‌خوابید. بقیه‌اش را کار می‌کرد. مدرسه، کار، ورزش، کلاس. به امید صبح دولتش ننشسته بود. مثل خیلی‌ها.

 

برای همین به خیلی چیزهایی رسید که آرزوی خیلی‌هاست.

 

بله شوق و اشتیاق در راستای خواسته‌هایشان و هدیه‌های درونیشان دارند. تلاش برای علایق و توانایی‌هاشون. نه برای اینکه صرفا شوق انجام چیزی را داشته باشند. شوق یک احساس است که بعد‌ها به وجود خواهد آمد.

 

 

دنبال اشتیاقت نباش، دنبال هدیه و توانایی‌هایت برو.

چیزی به نام اهمال‌کاری وجود ندارد!

آری درست خواندید، چیزی به نام اهمال‌کاری وجود ندارد. در حقیقت اهمال‌کاری هرچی که هست یک تعریف برای یک چیزی است که نیست! کمی جمله عجیبی است اما در حقیقت اهمال‌کاری نامی است که برای عدم انجام کاری می‌گذاریم. بگذارید یک مثال بزنم:

شما یک روز بیدار می‌شوید، دکمه اسنوز ساعت (یا موبایل) خود را می‌زنید و دوباره می‌خوابید. و دوباره صدای زنگ و تکرار این روند. تا دقیقا زمانی می‌رسد که شما دیر کرده‌اید و به قول معروف تا دقیقه ۹۰ طولش می‌دهید تا کاری را انجام دهید. کارتان دیر می‌شود، دیر به سر کار می‌رسید و کلی ماجرا که مطمئناً پیش خواهد آمد. یا شاید اصلا به سر کار نروید و خب مشکلات بدتر بعد از آن. از طرفی یک پروژه دارید با زمان پایان دو ماهه و حالا که روز چهل و پنجم است شما هنوز کاری انجام نداده‌اید. احتمالاً تا روز پنجاه و پنجم هم کاری نمی‌کنید. در اینطورت یک پروژه سر هم بندی شده اگر خیلی وارد باشید تازه، یا یک پروژه بی‌مصرف تحویل می‌دهید، در حقیقت شما پروژه را انجام نمی‌دهید!

در این مثال دقت کنید، یک وجه اشتراک با همه ما دارد. نداشتن، نکردن، نرسیدن، انجام ندادن و غیره. تمام افعال منفی هستند. این افعال موکد نبودن هستند در حقیقت ما برای چیزی که نیست نام اهمال‌کاری می‌گذاریم.

ما فعل تنبلی داریم، اما اهمال‌کاری وجود ندارد. اهمال‌کاری در عدم است، در نبودن.

 

 

 

راه‌های بسیاری را برای غلبه بر اهمال‌کاری ارائه داده‌اند و این روزها نقل مجلس همگی است. کسانی که در این زمینه تخصص دارند و یا حتی ندارند هم کلی راه ارائه دادند. کاری به غیر متخصص‌ها ندارم که امروزه فراوانند اما در حرف متخصص‌ها یک چیز مشترک هست و آن هم هدف‌گذاری است. یعنی می‌گویند هدف ندارید برای همین اهمال می‌کنید. درست است تا حدی. اما این همه آدم بی‌هدف که اهمال می‌کنند و اهمال نمی‌کنند. پس مشکل هدف نیست. چیز نسبتا مشترک دیگرشان هم اولویت بندی است. و انصافا هم تاکید زیادی دارند. در حقیقت شاید نمی‌دانند که این دلیل اصلی اهمال‌کاری است و یا شاید می‌دانند و روش کار این است. اما چیزی که مهم است همین اولویت و اهمیت است. بگذارید یک مثال دیگر بزنم:

شما اهمال‌کارید، در کارهایتان اهمال می‌کنید از بیدار شدن صبح زود تا حتی خوابیدن به موقع. اما یک شب درست هنگام نیمه شب به شما بگویند که فردا صبح دقیقاً ساعت ۴:۳۰ اینجا باشید تا یک جعبه طلا تقدیم شما کنیم. شما کی حاضر خواهید بود؟ درست است ساعت چهار صبح آنجایید. چرا؟ چون برای شما اهمیت دارد. چون اولویت شماست! بله دقیقاً مشکل اینجاست که شما اولویت زندگی خودتان را نمی‌دانید.

 

شما تکلیف درس و مدرسه و دانشگاه دارید و تا شب واقعه انجام نمی‌دهید! شما کار و پروژه دارید و دقیقه ۹۰ شروع می‌کنید همه و همه این‌ها در واقع شما را به این موضوع می‌رساند که آن کارها برایتان اهمیت ندارد…

آری، کارهای شما اولویت شما نیستند، سرکار دیر می‌رسید چون برایتان اهمیت ندارد، کاری را انجام نمی‌دهید چون برایتان اهمیت ندارد. بجای انجام پروژه خودتان را سرگرم بازی می‌کنید، چون اهمیت آن با بازی کردن برایتان یکسان است و یا حتی کمتر است. شما احتمالا کاری را از سر اجبار انجام می‌دهید. برای پول درآوردن، برای گرفتن مدرک و … اما آن‌هام گویا برایتان اولویت ندارند! اهمیتی ندارند!

 

خودمانیم، در حقیقت برایمان مهم نیستند که اولویت ندارند. در حقیقت با نداشتن اولویت سبب انجام ندادن کارها می‌شویم. پس مهمترین چیز این است که اولویت خودمان را پیدا کنیم. و اینکه چطور اولویت خودمان را پیدا کنیم باید ابتدا خودمان را پیدا کنیم. و برای اینکه بدانیم که هستیم از کجا آمده‌ایم و به کجا خواهیم رفت باید رسالت زندگی خویش را درک کنیم. پس از آن می‌توانیم پیدا کنیم که هدفهایمان چیست، نیازهایمان و علایقمان چیستند.

 

 

دفعه بعدی که کلمه اهمال‌کاری را شنیدید بدانید که همچین کاری وجود ندارد بلکه اولویت‌ها و اهمیت‌ها معلوم نیستند و این معمولا یک مشکل ریشه‌ایست که با یک دوره، فیلم، سمینار و کتاب و هزاران چیز انگیزشی دیگر رفع نخواهد شد. شما اگر نمی‌دانید از کجایید و در کجایید و به کجا می‌روید، با انگیزش دیگران فقط مانند یک برق گرفته از جا می‌پرید و سپس به حالت خود برمی‌گردید و انقدر این روند تکرار می‌شود تا در نهایت دیگر اثری رویتان ندارد. آنجاست که برای برگشتن هزاران برابر انرژی لازم خواهید داشت.

 

پس مشکل و ریشه مشکل خودمان را پیدا کنیم و آن را حل کنیم نه آنکه صورت مساله را پاک کنیم! برای اینکه انگیزش اثر بخش باشد باید رسالت و هدف داشته باشیم. هرگز هم دیر نیست. اندک ثانیه در مسیر خویش بودن، به عمرهای باطله‌ی غوطه‌ور در خیال و وهم می‌ارزد، می‌ارزد. می‌ارزد.

رژیم داری؟ فست فود نه!

امروز خسته‌ای، رژیم هم داری، در حال برگشت از سر کار هستی. می‌دانی خانه که برسی حوصله درست کردن غذا هم نداری. پس چه بهتر از اینکه ساندویچی سر محله را خوشحال کنی. آن‌ها هم انسانند و باید درآمد کسب کنند، شما هم که آدم خیری هستید. شکمتان هم نیازمند آرامش. یک بار هم که چیزی نمی‌شود.

 

این سناریو تکراری بیشتر ما آدم‌ها ست. هر کداممان به سبک خودمان این سیکل ناقص را تکرار می‌کنیم. همیشه رژیم می‌گیریم، ولی بخاطر کار فراوان وقت نمی‌کنیم تغذیه سالم داشته باشیم. قبل از هر چیز خدمت خودتان و شکم محترم عرض کنم که تغذیه سالم هیچ ربطی به زمان و کمبود وقت ندارد. نه نه! اشتباه نکنید تغذیه سالم فقط غذای خانگی نیست، شما می‌توانید بجای خوردن ساندویچ چرب و پر از نمک، یک سیخ کباب چرب بخورید. یا یک سیخ جوجه کباب. شاید به تمیزی و سالمی غذای خانگی نباشند اما مطمئنا از ساندویچ سرخ شده در روغنی که از یک هفته پیش همچنان در حال پخته شدن است و صد البته چربی با ترانس بالا و انواع کلسترول و تری‌گلیسرید را برای بدن شما به ارمغان می‌آورد هزار برابر بهتر است.

 

مشکل در خوردن فست فود نیست، مشکل در پایبند نبودن به رژیم است. وقتی رژیم ندارید خب خوردن فست فود مشکلی ندارد مخصوصا اگر سلامتی برایتان در درجه اهمیت پایینی قرار دارد. اما وقتی رژیم خودتان را می‌شکنید چه اتفاقی می‌افتد؟

 

ابتدا شما نظم و انضباط شخصی خودتان را بهم می‌ریزید. سپس اعتماد به نفستان را از بین می‌برید زیرا هم کاری که باید را انجام نمی‌دهید و هم تغییری در خودتان احساس نمی‌کنید و این در ناخودآگاهتان تاثیر بدی باقی می‌گذارد و شما برای خودتان یک انسان منفعل خواهید شد که مطمئنا این مشکل به باقی مسایل زندگیتان راه پیدا می‌کند.

 

مشکل بعدی در عزت نفستان پدیدار خواهد شد. کسی که تصمیم به انجام کاری بگیرد و هربار آن را با تنبلی و اهمالکاری انجام ندهد، در مقابل عزتش را از دست می‌دهد. فرض کنید که به اطرافیان هر بار بگویید می‌خواهم کاری انجام دهم، اما هر بار انجام نمی‌دهید و درنهایت شکسته می‌شوید. مثلا می‌گویید امثال می‌روم خارج فلان کشور، در نهایت بعد از ۱۰ سال همچان قرار است بروید. این موضوع هم دقیقا به همین شکل است. شما خودتان را سرخورده می‌کنید و عزت نفستان را از بین می‌برید. کافیست به اطرافیانتان که همین راه را رفته‌اند بنگرید!

 

بعد از همه این‌ها شما هم کاری انجام نداده‌اید و روحیه خوبی ندارید. هم اضافه وزنی بیشتر داری و هم چربی و فشار خون هم به مشکلاتتان اضافه کرده‌اید. این فشار خون لعنتی که بیشتر ما ایرانی‌ها داریم و نمی‌خواهیم درمانش کنیم. بهترین درمان هم، پیشگیری است.

خوردن فست فود هنگامی که رژیم ندارید و فقط سلامتی برایتان مهم است به خودی خود ایرادی ندارد. اما به شرطی که بسیار کم باشد و تعدادش به هفته‌ای یک بار هم نرسد!:)

 

اما هنگامی که رژیم دارید باید فست فودتان را با تغذیه دیگر جایگزین کنید. در این مدت که دوستانم را راهنمایی می‌کردم متوجه شدم ایراد اصلی در ندانستن انواع غذاهاست.  به هرحال بهتر است بجای ساندویچ این‌ها را امتحان کنیم:

  •  کباب (انواع آن، کوبیده، چنجه – بهترین -، برگ و البته کباب ترکی توصیه نمی‌شود زیرا معمولا بصورت فست فودی تهیه می‌شود و شکل اصلی آن را ندارد)
  •  انواع مرغ (جوجه کباب، زرشک پلو، اکبر جوجه و… – امیدوارم هورمون زیادی نداشته باشند:) )
  •  عدسی
  • آش (پایینتر از میدان انقلاب را یکبار امتحان کنید:) )
  • حلیم
  • ماهی
  • میگو
  • دیزی
  • جگر
  • و …

 

این‌ها بهترین جایگزین‌ها هستند و بیشتر آن‌ها تقریبا به اندازه فست فودی‌ها وجود دارند.

این‌ها را جایگزین کنید تا هم به رژیم خود پایبند بشوید هم فست فود را نه بگویید و در نهایت در ناخودگاه خود احساس بهتری کنید و عزت نفس بالاتری پیدا کنید.

 

آن شیرینی را بگذار کنار!

آن شیرینی را بگذار کنار!!!

فکرش را هم نکن. نه نه نه! آن شیرینی که در دستت گرفتی، یا آن کیک خوشمزه کاکائویی، بستنی شیرین وای توی هوای گرم، اوه شیرینی خامه‌ای و ناپلئونی، وای این وای آن … همین الان بذارش پایین. حتی فکرش را هم بگذار پایین.

 

اگر فکر کردی چربی خونت، دنبه‌های بد که دورت را گرفته، سر درد و قند خونت با خوردن اینقدر شیرینی طبیعی باقی خواهد ماند، پس به خوردنشان ادامه بده. فقط، دو سال دیگر وقتی اضافه وزنت زانوهات را به سجود رساند و هنگامی که با کمی راه رفتن برای رسیدن به آزمایشگاه و گرفتن پاسخ آزمایشت شرشر عرق می‌ریختی و با دیدن جواب آزمایشت نفست گرفت و منتظر آب قند بودی به یاد امروز نیافت. با یک شربت شیرین خوب حال خودت را جا بیار و به روند شیرین و دوست داشتنی خودت ادامه بده. اصلا جای نگرانی نیست هنوز قندت زیر ۱۱۰ باقی مانده و تری‌گلیسریدت همش ۲۰ تا بالاست که با قرص رفع می‌شود. دو سال دیگر به همین روند ادامه بده و خودت را سر گرم روزمرگی کن. ما فقط یکبار به دنیا آمده‌ایم. پس لذت ببر.

سه سال دیگر نیز به شیرینی و خوشمزگی سپری کن. کیک و شیرینی و بستنی، هر روز قند و شکلات، به به. دیگر راحتی، بدنت اصلا گویا ساخته شده تا شیرین باشی و خوش مگر نه؟ آن دوستت را نگاه کن به دو تا شیرینی نرسیده گلویش زده می‌شود. ای پخمه. بدنش ضعیف است. اما تو بدون مشکل نیم کیلو را هم به سادگی می‌خوری. راستی یادت نرود ساعت ۲ عصر جواب آزمایشت را بگیری. ببینیم این سر شدن برای چیست؟ فکر کنم بخاطر آن ضربه باشد بلاخره پاست و پا آفریده شده تا به در و میز و دیوار بخورد. بعضی وقت‌ها هم لمس می‌شود، احتمالا بخاطر اضافه وزن جدیدت است باید کمی استراحت کنی، از شنبه هم که باشگاه قرار گذاشتی. فعلا شیرینی را بخور و با تاکسی اینترنتی ارازن برو که انقدر عرق نکنی.

 

دیگر وقت خواب است و خواب‌های شیرین پس از یک چای با قند و شکلات. راستی دندانت را مسواک بزن تازه این ۱۰ تا را پر کرده‌ای. صبح هم که وقت دکتر داری.

صبح است و با آژانس اول وقت رسیدی، چقدر انرژی داری، فقط کمی ضعف داری، صبح که خوب خوردی تازه از کیک جدیدی که خودت پختی و خامه حسابی داشت کلی خوردی پس چرا ضعف داری؟ احتمالا بخاطر مسیر باشد و این دود تهران هم که هر مرضی را خواهد آورد. بلاخره نوبتت شد و دکتر از زیر عینک نگاهت می‌کند. خب حالا وزنت هم که کرد. بشین ببین چه می‌گوید.

شما متاسفانه اضافه وزن شدید دارید. مفاصلتان توان این وزن را ندارند، عضلاتتان هم حسابی شل شده است و باید ورزش کنید. اما باید همیشه تحت نظر باشید. تغذیه‌تان هم که باید با همکارم صحبت کنید ایشان متخصص تغذیه هستند، کلسترول شما بسیار بالاست و خطر حمله قلبی دارید این عرقتان هم برای اضافه وزن شدید و متاسفانه تریگلیسیرید بالاست. هر لحظه امکان سکته وجود دارد باید …

دنیا روی سر شما خراب می‌شود، همه چیز دور سرتان می‌چرخد، دکتر لبانش باز و بسته می‌شود اما شما در دنیای دیگری هستید. من تاز ۳۰ سالگی‌ام را جشن گرفته‌ام …

 

ناگهان به خودتان می‌آید و می‌بینید که دکتر صدایتان می‌کند. خوبید؟ آفرین داشتم می‌گفتم باید رعایت کنی و متاسفانه همانطور که تشخیص دادم، این سر شدن پای شما و بد زخمیتان بخاطر دیابت است. شما قند بسیار بالایی دارید و متاسفانه به بیماری دیابت مبتلا هستید. ازین به باید تحت نظر متخصص دیابت و تغذیه …

 

تنها چیزی که دیگر به خاطر دارید بازگشت. افتادن روی تخت و غرق شدن در افکار است. درست در جوانی درست در بهترین سالها با بدترین بیماری‌ها دست و پنجه نرم می‌کنید. از بیماری‌های دیگر که به دلیل این‌ها در کمینتان هستند که بگذریم.

 

تلفن را بر می‌دارید و به دوستتان زنگ می‌زنید. او هم تازه آزمایش داده است و اضافه وزن دارد.

بعد از احوالپرسی و تعریف ماجرا از او می‌پرسید احتمالا او هم دست کم یکی از این امراض را دارد. اما در کمال ناباوری او می‌گوید که سالم است فقط کمی اضافه وزن دارد که با تغذیه صحیح و ورزش در حال کاهش آن است.

– اما تو که اضافه وزن داری؟ مطمئنی؟ یعنی چی آخه؟ پس من چطور اینطور شدم؟ چندبار باشگاه رفتم خیلی بیشتر از تو اما دیدی که استعداد چاقی من چقدر است، آب می‌خورم چاق می‌شوم.

– گوش کن، اولا من هم حدودا ۴ سال پیش کمی چربی خون داشتم. قرص می‌خوردم هرشب بعد از شام. تازه مشکل معده هم داشتم. ولی باشگاه را رها نکردم و پیش یک متخصص تغذیه رفتم و خودم را کنترل می‌کنم.

– پس چطور اضافه وزن داری؟ تو که باربی هم نیستی آخه این همه ورزش می‌کنی!

– خب من هم تنبلی و اهمال دارم، الان بیشتر از ۲۰ کیلو اضافه وزن دارم، اما تغذیه را رعایت کردم. غذاهای سالم خوردم، اولش سخت بود اما الان راحتم. راستی دکتر باهام صحبتی کرد و کتابی پیشنهاد داد. گفت که بدن هرکس، سوخت و ساز و شرایط جسمانی‌اش متفاوت است. هرکسی قرار نیست باربی یا آرنولد باشد و خیلی‌ها این ویژگی را ندارند.

توی کتاب نوشته بود که از بدن طبیعی خودمان لذت ببریم، خیلی از ما کمی چاق خواهیم بود و برخی حسابی لاغرند. نوشته که چگونه ما گول تبلیغات را می‌خوریم و هنگامی که تلاش می‌کنیم هرگز مانند خیلی‌ها نمی‌شویم چون کسی نیست که بگوید ما متفاوتیم. همه باهم متفاوتیم. در ضمن ورزش برای سلامتی است، همه ما قرار نیست ورزشکار باشیم. حتی با کمی اضافه وزن می‌توان عمر طولانی داشت و سلامت بود. فقط کافیست که تحرک کافی و تغذیه سالم داشته باشیم.

– خب پس می‌گویی …

 

بعد از مکالمه به فکر فرو می‌روی به فکر تبلیغات دروغ انواع قرص‌های لاغری، کاهش اشتها، روش‌ها و رژیم‌های دروغ و من درآوردی به تبلیغاتی که هرگز نگفتند حتی سوخت وساز بدن ما باهم متفاوت است و خیلی‌ها اصلا به آن حالت نمی‌رسند بلکه حالت زیبای بدنی خود را خواهند گرفت. شما نیز مانند خیلی‌ها گرفتار تبلیغات برای زیبایی از پیش تعریف شده، شده بودید. حالا می‌فهمید چرا باشگاه‌ها جواب نمی‌داد. تازه تنبلی و قطع کردن خودتان به کنار. حالا می‌فهمید که بجای مشورت با پزشک و متخصص تغذیه برای رژیم و یک استاد و باشگاه خوب برای ورزش فقط به دنبال دروغ‌ها بود. چون دروغ‌ها مانند شیرینی شیرین بودند …

 

اکنون باید برای زندگی خودتان تصمیم بگیرید:

 

۱. به همین مدل ادامه خواهید داد و از خوردن بیشتر اوناوع کیک و شیرینی لذت خواهید برد (البته اگر اسمش را لذت بگذارید). تا در نهایت با انواع امراض و یک زندگی سراسر خستگی و بی‌علاقه‌مندی روی تخت بیمارستان درحالی که به زور داروهای بسیار تا ۵۰ سالگی عمر کرده‌اید دار فانی را وداع بگید.

 

۲. به فکر جبران و بازگشت به زندگی سالم خواهید افتاد. همان لحظه به دکتر تغذیه مراجعه می‌کنید و با برنامه‌ریزی ورزش را جدی شروع می‌کنید فقط روزی نیم ساعت ورزش می‌کنید و پس از مدتی در باشگاه دو ساعتی را برای سلامتی خودتان تلاش می‌کنید. بعد از چندین سال عمر سالم و با کنترل درست در آرامش چشمانتان را می‌بندید درحالی که خوشحال از کسب موفقیت‌هایتان و یافتن سبک زندگی خود لذت زندگی را چشیده‌اید و آمده رفتن هستید.

 

۰. و یا همین حالا آن شیرینی را پایین می‌ذارید. قند‌ها را حذف می‌کنید و زندگی سالمی را از همین حالا آغاز می‌کنید. گاهی هم با شیرینی خودتان را مهمان می‌کنید بدون آنکه ضرری برایتان داشته باشد.

 

آری ما یکبار متولد شده‌ایم پس بیایید بجای تلف شدن در دروغ‌های شیرین، از زندگی لذت واقعی ببریم.

 

پس همین حالا، آن شیرینی را کنار بگذار.

چگونه عضلات ذهن خود را تقویت کنیم؟

امروز یکی از روزهایی است که برای ورزش مناسب است. در حقیقت همه روزهای برای ورزش و تمرین کردن مناسب است. این ماییم که روزی را نامناسب می‌پنداریم در حالی که آن روز هم یکی از روزهای زندگانی ما است.

 

ما ورزش می‌کنیم، سلامتی درپی آن خواهد آمد. برای آنکه ظرفیت خود را بالا ببریم عضلاتمان را با ورزش تقویت می‌کنیم. نرمش می‌کنیم، تمرین می‌کنیم. هر عضله‌ای که بیشتر تمرین کند سریعتر و بیشتر شکل می‌گیرد و قدرت کارایی بیشتری دارد. اما چیزی که بیشتر ما از آن غافل هستیم عضلات مغز ماست. ما عضلات ذهنی خویش را به ندرت تقویت می‌کنیم. همیشه این مساله حاکم است که ما با فکر نکردن به تحلیل رفتن مغز خود کمک می‌کنیم. تا به حال دقت کرده‌اید وقتی کسی در شرف پیری است یا ابتدای بیماری آلزایمر است پزشکان به او تجویز مطالع، جدول و کارهای فکری می‌کنند؟ چرا؟

 

این‌کارها عضلات ذهن او را پرورش می‌دهند و در مقابل تحلیل رفتن مقاومت می‌کنند. شما نمی‌توانید با حجم زیاد شیرینی‌جات (کربوهیدرات) و عدم تحرک، یک بدن سالم و خوش هیکلی داشته باشد. نه هرگز. ذهن هم نیز اینگونه است. وقتی فکرهای ما محدود به روابط فامیلی، حرف‌های دوست و آشنا و در نهایت حرص خوردن از وضعیت جامعه شود. و فعالیت‌های ذهنی ما محدود به موبایل و تلویزیون گردد فاجعه رخ می‌دهد. بجای عضله سازی ما چربی سازی کرده‌ایم. چربی در ذهن درست مانند چربی در بدن مضر است و حتی بسیار بدتر. زیرا عادات بد را شکل می‌دهد که این عادات بد سلامت بدن را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهند.

 

 

چربی ذهنی هنگامی بوجود می‌آید که اطلاعات فرآوری شده و با منظور به خورد ما داده شود. شاید برایتان جالب باشد اما اطلاعاتی از قبیل: غیبت کردن، شایعه پراکنی، خبرهای بدون منبع خواندن، دیدن تلویزیون به خصوص اخبار (حالا هر نوع شبکه و آنتنی که وصل باشد)، دیدن برنامه‌های بی‌معنی و فیلم و سریال‌های بی و سر و ته ماهواره و تلویزیون، خزعبلات شبکه‌های اجتماعی و هزاران مثال از این نوع، اطلاعاتی هستند که با منظور فرآوری شده‌اند تا ذهن شما را مستقیم هدف قرار دهند. درست مانند غذاهای پروسس شده مضرات بسیاری دارند و حتی اغلب هیچ سودی ندارند. دست کم غذاها قدری انرژی و کالری دارند هرچقدر زیاد اما این اطلاعات فرآوری شده جز زیان خالص چیزی ندارند.

 

استفاده از این اطلاعات سبب کندی ذهن و عدم فهمیدن می‌شود. کسانی که ذهن خود را به شکل محکمی با این وقایع گره زنده‌اند همیشه مانند پیروان یک خرافه بزرگ هستند و مانند معتادی منتظر مواد هستند تا فقط در نشئگی و خماری زندگی کنند تا در نهایت …

 

 

اما راهکار چیست؟ درست مانند ترک اعتیاد شما باید ابتدا این موارد را از خود دور کنید.

  • شبکه‌های اجتماعی بسیار فعال هستید؟ حذفش کنید!
  • هر روز با دوستان وقتتان را صرف غیبت و حرف‌های بیهوده می‌کنید؟ رابطه را قطع کنید!
  • شایعه گویش می‌کنید و منتقل می‌کنید؟ راه ورود شایعه را سیمان بگیرید!
  • در یک رابطه آزار دهنده هستید و هر روز تنش دارید و هربار بدتر می‌شود و جز آزار برای شما چیزی ندارد؟ رابطه تمام! خدانگهدار یارو!
  • اخبار مزخرف سیاسی گوش می‌دهید (و شما نه فعال اجتماعی سیاسی هستید نه سیاستمدار)؟ اشتراک خود را از خبرنامه‌ها شبکه‌ها و کانال‌های پیام رسان‌ها قطع کنید. از گروه‌های خانوادگی که فقط این نوع کار را می‌کنند خارج شوید!
  • سریال و فیلم بی‌معنی و باز هم اخبار می‌بینید؟ تلویزیونت را بفروش! عزیزم بای بای!!!
  • فقط دور کنید این سم‌ها و چربی‌سازهای ذهن و زندگی خود را. اما به جایش چه کاری باید جایگزین شود؟
  • نیاز به اجتماعی شدن و صحبت دارید؟ برید بیرون با عزیزانتان، با دوستان. گروه‌های دوستی سالم پیدا کنید. در جامعه باشید بصورت حقیقی نه توهمی که اکثر مردم هستند.

 

 

دوستان جدید بیابید و جایگزین خاله‌زنک‌هایی که در لباس زن و مرد و هرنوع جنسیتی دیگر هستند کنید.

اخبار می‌خواهید؟ راحت است! گوگل، مجله، روزنامه و سایت‌های مختلف خبری را بخوانید با انواع تحلیل و دیدگاه، از یک نوع کانال پخش اطلاعات نگیرید. اگر مشکلی دارید در هضم آن به مقالات و کتاب‌ها مراجعه کنید و علم خود را افزایش دهید تا آگاه شوید.

 

 

هوس فیلم و نمایش دارید؟ دو عدد بلیط بخرید. دست عزیزتان را بگیرید و به سینما یا بهتر از آن به تئاتر بروید. فیلم خارجی است؟ برخی از سینماهای کوچک و خصوصی مانند هستند که بماند اما می‌توانید در کامپیوتر و لپ تاپ خود ببینید و یا حتی با خرید یه ویدیو پروژکتور دیوار خانهٔ خود را به سینما بدل کنید. هزاران سایت برای خرید و دیدن و دانلود انواع فیلم و سریال خارجی و ایرانی وجود دارد.

مهمترین نکته این است که مطالعه کنید. کتاب بخوانید. حتما نباید کتاب علمی بخوانید. تفریح کنید با کتاب. داستان بخوانید، داستان کودکانه با تصاویر زیبا. داستان‌های بلند و طولانی مانند رمان‌ها.

 

در اجتماع زندگی کنید و مانند باقی مردم نباشید که فقط در اجتماع رفت و آمد دارند در حالی که ذهنشان در جایی دیگر از فرط خستگی و اضافه وزن و چربی جا مانده است.

مطالعه کنید تا ذهنتان علاوه بر دریافت نکردن چربی‌های ذهنی، شروع به عضله سازی کند. تمام کارهای قبل همراه با مطالعه عضله سازی ذهنی هستند.

 

 

شما در گروه‌های اجتماعی روابط اجتماعی را می‌آموزید. انواع انسان‌ها را می‌بینید و گروه‌های دوستی همراه تشکیل می‌دهید. وقتی رابطه اجتماعی، چه در کار، جلسه، دوستان، فامیل و آشنایان شکل می‌دهیم و سر صحبت باز می‌کنیم، قدرت ارتباطی ما بالاتر می‌رود و مهارت می‌آموزیم. مشکلات ارتباطی کم کم حل می‌شوند مخصوص که همراه با مطالعه برای برقراری رابطه در انواع لایه‌های اجتماعی همراه شود.

 

 

اخبار از چندین منبع می‌خوانید، نظرات موافق و مخالف را می‌بینید. سپس مطالعه می‌کنید تا حقیقت را پیدا کنید و یا تجزیه تحلیل بهتری داشته باشید. شما به آرامی صاحب نظر خواهید شد و هر خبری را باور نخواهید کرد.

فیلم‌های خوب می‌بینید به تئاتر می‌روید و در یک روادید شرکت می‌کنید. این‌ها به شما کمک می‌کنند تا زندگی بهتری داشته باشید و ذهن خود را تقویت کنید تا عضلات بهتری بسازد.

پس با یک جمع بندی شما باید مضررات را شناسایی و آن‌ها را دور کنید. سپس با جایگزینی روابط سالم و چیزهای مفید به خصوص مطالعه و فعالیت اجتماعی ذهن خود را تقویت کنید تا زندگی بهتر و سالم‌تری داشته باشیم.

 

 

 

اکنون این شمایید که انتخاب می‌کنید با روش و سبک زندگی خود، چربی ذهنی داشته باشید و یا عضلات ذهنی خود را پرورش دهید و حتی سیکس پک ذهنی خود را بدست آورید.

چرا برای پیشرفت باید مطالعه کنیم؟

خیلی این حرف کلیشه‌ای را شنیدیم که «برای پیشرفت یا توسعه در هر چیزی باید مطالعه کنیم». اما تا به حال فکر کرده‌اید چرا؟

اول از هر چیز تکلیف این قضیه را حل کنم که تحلیل و حل کردن مشکل با استفاده از تفکر کردن حاصل خواهد شد. چه این تفکر فردی باشد چه جمعی. با حل کردن مشکلات و ارائه راه حل آن‌ها ست که ما پیشرفت خواهیم کرد.

اما چه چیزی باعث می‌شود تا تفکر ما تحلیلی شود؟ برای داشتن تفکر تحلیلی، مانند هر چیز دیگری باید تمرین داشت. مثلا شما برای آنکه بدنی عضلانی داشته باشید باید ورزش کنید و این کار را تا رسیدن به هدفتان دنبال کنید. سپس دوباره باید تمرین کنید تا در آن حالت بمانید. تفکر کردنی که به ارائه راه حل بیانجامد نیز از این قاعده مستثنی نیست. ما همه می‌توانیم حرکت کنیم اما چطور، با چه ریتم، با کمک چی و با چه روشی این‌کار را انجام دادن تبدیل می‌شود به نرمش و ورزش. همهٔ ما می‌توانیم فکر کنیم اما آیا همه ما درست فکر می‌کنیم؟

 

 

بگذارید ساده بگویم. ما می‌توانیم فکر کنیم که چه بدبختی بر سر ما آمده است، ما می‌توانیم فکر کنیم این مشکل را چگونه حل کنیم. از مرحله خشک شدن و در جا زدن به مرحله رسیدن به حل مساله نیاز به یک گذار داریم. برای هر حالت گذاری نیاز به یک سوخت و انرژی نیز داریم. حال این سوخت و انرژی برای فکر کردن و تحلیل مشکل اطلاعات است. از طرفی دیگر مهارت تفکر کردن نیز به کمک ما خواهد آمد.

 

 

مهارت تفکر کردن مثل تصور کردن، تحلیل کردن، تمرکز کردن و غیره است. اما برای اینکه مشکلی را حل نماییم باید این مهارت‌ها همراه با داده‌ها و اطلاعات ترکیب شوند، روی آن‌ها عملیاتی انجام شود (توسط مغز و اندیشه) تا راه حل‌هایی به ذهنمان برسد.

 

 

تا بحال شده که در مقابل یک مشکل ذهنتان مانند برگه‌ای سفید شود و هیچ چیز به ذهنتان نرسد؟

مطمئنا همهٔ ما به نوعی با مشکلات غیرقابل حلی دست و پنجه نرم کرده‌ایم. جالب است بدانید برای هر نوع مشکل و هر سطحی از آن نیاز به مهارت‌های بیشتر و مهمتر اطلاعات بیشتری است. پس ما برای حل مشکلات به این دو بخش نیاز داریم:

  • داده‌ها و اطلاعات
  • مهارت‌های ذهنی و فکری

اما آن‌ها را چگونه بدست آوریم؟ کافیست تا برای حل هر مشکلی یک جستجو کنیم، یک برنامه ببینیم و یا از کسی بپرسیم. آری این همان روش زود پاسخگو است. اما آیا برای همه مشکلات وجود دارد؟ با هر سطحی از آن؟ آخرین باری که یک راه حلی را برای انجام کاری از اینترنت یاد گرفته‌اید تا چند وقت یادتان بود؟ مخصوصا اگر در مورد چیزهای پیچیده مثل ریاضیات، یا حتی خیلی ساده‌تر یک نرم‌افزار باشد؟

 

این‌ها در حقیقت بسته‌های پیچیده شده‌اند که برای یک حل یک مشکل خاص توسط اندیشه کس/کسانی دیگر تهیه شده است. ما همه روزه از آن‌ها استفاده می‌کنیم در حقیقت از ابتدای عمر بشر این بسته‌های مشکل گشا وجود داشته است. از ساختن سلاح با سنگ گرفته تا ابزار و تکنولوژی. اما چه چیزی باعث شد که این ابزارها تغییر کنند؟ پیشرفت کنند و تا به امروز برسند و حتی باز بهتر شوند؟

 

خلاقیت. آری دوست خوبم خلاقیت است که از یک ابزار سنگی مدل‌های جدید بوجود آورد. سپس ابزارهای دیگر و دیگر و دیگر تا پیشرفت کرد و به اینجا رسید. من اینجا به دنبال بررسی E=mC2 و یا اختراع کامپیوتر نیستم. فقط یک خلاقیت کوچک. همان گام ابتدایی.

 

اما اطلاعات و داده چگونه به ما می‌رسد؟ روش‌های زیادی وجود دارد. مطالعه، دیدن، صحبت کردن، گوش دادن و دیگر روش‌ها. چیزی که مطالعه را نسبت به باقی روش‌ها یگانه می‌کند قدرت آن است.

شما با دیدن فیلم در حقیقت اطلاعات می‌گیرید، برای مثلا شما تلویزیون می‌بینید. آن برنامه بر اساس یکسری داده‌ها اطلاعاتی پالایش شده بوجود آورده و در اختیار شما می‌گذارد. این تقریبا در تمام روش‌های بالا یکسان است حتی در مطالعه، گرچه مطالعه معمولا خام‌تر است. اما تلویزیون یا هر چیزی در همین سبک تقریبا قدرت تفکر را از شما می‌گیرد. شما فقط هجم زیادی اطلاعات را وارد می‌کنید و ذخیره. چون انرژی شما صرف ذخیره و به خاطر سپردن می‌شود و معمولا ساعات طولانی پای آن جعبه‌های جادویی یا بهتر بگم امروزه تخته‌های جادویی می‌نشینیم دیگر توانی برای مغز ما نمی‌ماند تا تفکر کند.

 

رادیو نیز مانند تلویزیون است اما، چشمان ما را در گیر نمی‌کند برای همین انرژی بسیار کمتری می‌طلبد و شما باز فرصتی برای تجزیه تحلیل دارید گرچه بستگی به نوع برنامه دارد، اما در کل بهتر از تلویزیون است.

 

 

در مورد مباحثه این موضوع خیلی کمتر است و وضعیت بهتری خواهیم داشت. در حقیقت صحبت کردن یا گفتگو ما را درگیر می‌کند. ما مجبوریم از ذهن خودمان استفاده کنیم و اینگونه مهارت‌های ما افزایش پیدا می‌کند. اما برای مباحثه نیاز به اطلاعات و حتی دانش داریم. مباحثه به خودی خود ما را نمی‌پروراند، باور ندارید! جای دوری نمی‌رویم همین اطراف خود روزانه چقدر بحث می‌شنویم و می‌بینیم که افراد در حال گفتگو هستند و این افرادی که می‌شناسیم تقریبا راه به هیچ جایی نبرده‌اند. مگر عده خاصی که امیدوارم آن‌ها در دایره ارتباطی شما جای داشته باشند. در حقیقت مردم با اطلاعاتی صحبت می‌کنند و عدهٔ خیلی کمی با دانشی که به خوردشان داده‌اند. آن‌ها همان ذخیره کرده‌هایی که به خوردشان داده شده است از خود را تراوش می‌کنند. پس باز در اینجا ما پیشرفت نخواهیم کرد و توسعه پیدا نمی‌کنیم. در حقیقت ما به اندازه اطلاعات و دانش و مهارت‌های خود می‌توانیم توسعه پیدا کنیم. این‌ها مرز ما را تعیین می‌کنند اما لزوما همانقدر پیشرفت نمی‌کنیم.

 

مطالعه. مطالعه ساده حتی. چیزی که ذهن ما را درگیر می‌کند. وقتی ما می‌خوانیم تصور نیز می‌کنیم و هرکس از ما یک نوع تصور خواهد داشت. تصوری که زاده ذهن اوست و هرچقدر نزدیک بهم باشد باز منحصر به فرد خواهد بود حتی منحصر به فردتر از اثر انگشت هر کس. در مطالعه ما تحلیل می‌کنیم. اگر داستان باشد جلوتر را می‌بینیم (همان نیروی تصور). در کتاب‌های دیگر مثل کتاب علمی عمیق می‌شویم تا آن را تجزیه کنیم، سپس با تحلیل کردن آن مطلب را یاد می‌گیریم. شما در مطالعه ذهن خود را درگیر استفاده از مهارت‌ها می‌کنید و حتی مهارت‌های دیگر را بوجود می‌آورید. مطالعه چشمان شما را درگیر نمی‌کند بجز در نوشته و شکل‌هایی که شاید در آن باشد. گوش شما را در گیر نمی‌کند. حس شما تنها به ورق زدن یا لمس صفحه ویا استفاده از موس و کیبرد ختم می‌شود. همه چیز خیلی ساده‌است. نوشته با درون شما سخن می‌گوید. مستقیم ذهن شما را درگیر می‌کند و انرژی شما در قسمت‌های دیگر تلف نمی‌شود. بیش از ۹۰٪ انرژی شما در مغز شما و اندیشیدن مصرف خواهد شد. چیزی که بسیار از شما انرژی خواهد گرفت زیرا مغز ما مانند یک ورزشکار در حال استفاده از خود است و ذهن ما درگیر اندیشیدن و استفاده از مهارت‌های خود است.

 

 

برای همین است که وقتی شما ساعت‌های جلوی تلویزیون وقت تلف می‌کنید حس خستگی بدی دارید. اما ممکن است ساعتی یک مطلب سخت را بخوانید، اما از خستگی و بی‌انرژی بودن راهی رخت خواب شوید حتی اگر فقط چند ساعت از بیداری شما گذشته باشد.

 

 

مطالعه کردن به ما داده می‌دهد. اطلاعات روانه ذهن ما می‌کند و دانشی را منتقل می‌نماید. از طرفی دیگر ذهن ما را به چالش می‌کشد چه این چالش تصور باشد، چه تجزیه، چه تحلیل و بررسی، چه آینده نگری باشد و یا حتی رویا پردازی.

 

 

احتمالا عده‌ای از شما برایشان این سوال به وجود آمده است که اینترنت چطور؟ آیا مطالعه محسوب نمی‌شود؟ وب سایت خواند مطالعه است یا خیر؟

بگذارید همین‌جا یک مساله‌ای را روشن کنم این شبکه جهانی (که اینترنت یکی از بخش‌های آن است) در حقیقت دنیای مجازی است. درست مانند این دنیای واقعی که ما در آن زندگی می‌کنیم، دست کم قدری زندگی می‌کنیم. آنجا مطالعه می‌شود کرد، می‌توان خزعبلات خواند زیرا هرکسی به راحتی می‌نویسد، می‌توان فیلم دید و مانند تلویزیون استفاده کرد، می‌توان غرق در اخبار شد و سکته کرد حتی چند برابر بیشتر از رادیو و تلویزیون، می‌توان عنان از کف داد و هرچه بر لبانمان آمد جاری کرد. می‌توان در توهم غرق شد و هزاران هزار کار دیگر بصورت کاملا مجازی. سپس به خواب رفت و مانند معتادان دوباره به سوی شبکه‌های مثلا اجتماعی رفت. بله، شما می‌توانید در آن مطالعه کنید و شدت و پهناوری بیشتری هم دارد. چه برای مطالعه چه برای فیلم و چه برای اخبار و هر چیز خوب و بد دیگر. انتخاب با شماست.

 

 

 

خب تا اینجا فواید مطالعه برای افزایش مهارت فکری و ذهنی، افزایش اطلاعات و دانش را فهمیدیم. حالا می‌دانیم با افزایش این مهارت‌ها ما می‌توانیم رشد کنیم. زیرا مشکلات را می‌توانیم حل کنیم. مهارت داریم، اطلاعات و دانش داریم. ذهن ما ورزیده شده‌است و افکار ما پخته. اندیشیدن ما همچو تیغی برّان موشکافانه همه چیز را تجزیه و تحلیل می‌کند.

 

 

در حقیقت مطالعه بهترین ورزش برای ذهن و فکر است. مطالعه برای سلامتی جسمی مغز ما نیز مفید است.

 

 

پیشنهاد برای کسانی که نمی‌دانند از کجا شروع کنند.

از کتاب‌های داستان آغاز کنید. اگر فیلمی دیده‌اید مانند هری پاتر یا هابیت یا حتی ارباب حلقه‌ها، کتاب داستان آن را بخوانید. شما یک دنیای زیباتر و بسیار بزرگتر از فیلم را تجربه خواهید کرد.

فراموش نکنید فیلم تصور کارگردان و عوامل آن فیلم از برداشتی از داستان اصلی است. در حالی که داستان اصلی یک روایتی گفته شده از نویسنده که شما با تخیل خود خواهید دید.