زندگی بهتر، آرامش بیشتر، همواره پیشرفت

بهترین و صمیمی‌ترین دوستان ما

بهترین و صمیمی‌ترین دوستان ما

   زمان همه چیز را ثابت خواهد کرد. آدم‌های اطراف ما بسیار هستند و خیلی از آن‌ها در حد یک رهگذر باقی خواهند ماند. عده‌ای دیگر مانند مسافرانی به یک مقصد طولانی هم صحبت خواهند شد و عده‌ای دیگر مثل بچه محل‌ها خوش و بش خواهند کرد. در میان آن‌ها عده‌ای دوست و رفیق ما خواهند شد ولی رابطه ما با درصدی از آنها پایدار خواهد شد. این‌ها کسانی هستند که با گذر زمان محو نمی‌شود فقط ممکن است گاهی کم رنگ و گاهر پر رنگ گردند. اینان دوستان قدیمی ما خواهند گشت که پس از گذر از دروازه‌ها مختلف زندگ همچنان رابطه‌ای هرچند کم باهم خواهیم داشت. تعداد اندکی نیز شبیه خانواده خواهند شد عده‌ای کم در طول زمان و بحران‌ها با ما همراه بوده‌اند و تنهایمان نگذاشته‌اند. آن‌ها دوستان صمیمی هستند. دوستانی که می‌شود بر روی آن‌ها حساب کرد.

 

   اما صمیمی‌ترین دوست هر کس کیست؟ آیا تا به حال به صمیمی ترین دوست خود دقت کرده‌اید؟ آیا حقیقتاً او صمیمی‌ترین دوست شما خواهد بود؟ یادتان باشد صرف علاقه داشتن دلیل بر صمیمت نخواهد شد همانطور خیلی از ما تجربه‌ کرده‌ایم که برخی حرف‌ها را به مورد علاقه‌ترین دوست خود نمی‌گوییم اما به یکی از دوستان می‌گوییم که شاید علاقه خاصی به وی نداریم. آیا صمیمی ترین دوست شما چنین کسی است؟ راستی از میان انسان‌ها و حیوانات، گیاهان و حتی اجسام چه کسی یا چه چیزی می‌تواند صمیمی ترین دوست شما شود؟

 

   پاسخ ساده است. خودِ شما.

 

   آری درست است، صمیمی ترین دوست خودتان که در هر زمینه‌ای می‌توانید روی کمک بی قصد و غرض او حساب کنید خودتان هستید. کسی که هرگز شما را تحت هیچ شرایطی در هیچ مکان و زمانی تنها نخواهد گذاشت. دوستی که ما کمترین توجه را به آن داریم و گاهی از او حسابی غافل می‌شویم. کسی که شاید خیلی از ما هرگز او را تا پایان عمر خویش در آغوش نگیریم …

خودمان را دوست بداریم. از خودمان غافل نشویم. گاهی باید به جسم خود اهمیت دهیم گاهی به روح و روان خود. ما در قبال همدیگر مسئولیم چطور در قبال خودمان مسئولیتی نداشته باشیم؟ چطور می‌توانیم از بهترین دوست خود غافل شویم؟ چطور می‌توانیم او را دوست نداشته باشیم و به او اطمینان نکنیم؟ وقتی به خودمان نمی‌رسیم وقتی برای خودمان ارزش قایل نیستیم چگونه توقع داریم در روابط با دوستان دیگر قوی باشیم؟ باید برای خودمان احترام قایل شویم. باید بتوانیم مسئولیت در قبال خود را بپذیریم تا مسئولیت در قبال جامعه را داشته باشیم.

 

   ما بهترین دوست خودمان هستیم اما دلیل بر خودستایی نیست و دلیل بر خود پرستی نیست. وقتی بهترین دوست خود باشیم از خودمان مراقبت خواهیم کرد، اجازه تعدی به دیگران نمی‌دهیم، به خودمان می‌رسیم و در عین حال فروتن و بخشنده خواهیم شد. همانطور که از دوستان و خانواده خود توقع داریم تا غرور بیجا نداشته باشند و بخاطر هر مساله‌ای از شما دوری نکنند، همانطور هم باید از خودمان این توقعات را داشته باشیم. برای اینکه چنین آدمی باشیم باید علاوه بر رسیدگی ظاهری و جسمی به معنویات و روح و روان خود برسیم. هرکس با توجه به عقاید و روش زندگی خود عقایدی دارد و بین آن‌ها عقایدی که در راه انسانیت و بهتر کردن جامعه است بهترین‌ها برای تمرکز و تقویت هستند. عقایدی که به خودسازی و سرانجام به ساخت جامعه‌ای مفید می‌رسند. برای بزرگی، برای فروتنی، برای عشق، برای شادی، حتی برای غم، برای زندگی، برای مرگ، برای هم نوع، برای محیط زیست، برای طبیعت، برای آفرینش، برای بهتر شدن و … نیاز است تا به خودمان برسیم و خودمان را دوست بداریم.
دور کردن پلیدی‌ها و نزدیک کردن خوبی‌ها نیازمند این است تا خودمان باشیم، تا برای خود ارزش قایل باشیم و حریم خود را حفظ نماییم همانطور که تمام وجود از کسی که دوست داریم دفاع می‌کنیم.

 

 

   پس دفعه بعدی که جلوی آینه قرار می‌گیرید تا موهای خود را شانه کنید یا آرایش کنید و یا حتی فقط نگاهی بیاندازید و هر دلیل دیگری، به خاطر بسپارید که بهترین دوستتان را می‌بینید. با او صحبت کنید. او را در آغوش بگیرید. مطمئن باشید پشیمان نخواهید شد.



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *